Finding my Garden State

Talizman z jeziora, Agnieszka Kumor

2012-03-01T18:27:00.000+01:00

Tytuł oryginalny: Talizman z jeziora
Autor: Agnieszka Kumor
Wydawnictwo: G+J
Rok wydania: 2011
Ilość stron: 159
Ocena: 2/6

Nie wiem czego się spodziewałam sięgając po książkę Agnieszki Kumor - aktorki, dziennikarki i tłumaczki. Może to naprawdę udana i intrygująca okładka, a może chodzi o ciekawość. Co tak naprawdę może kryć się za hasłem: "Baśń ery internetowej"? Po książce innej polskiej autorki, Izabeli Szolc, mamy kolejny przykład, kiedy hasło promocyjne okazuje się być strzałem w stopę. Tak jak w "Strzeż się psa" było zbyt mało psiego kryminału, tak w "Talizmanie z jeziora" wiele brakuje do miana baśni.

To była jedna z najdłużej czytanych 150 stronicowych książek w mojej historii. Jakiś wewnętrzny upór kazał mi przebrnąć, skoro to taka cienka (objętościowo) książka. Narracja pierwszoosobowa została sprawnie napisana, póki główna bohaterka trzyma się rzeczywistości. W końcu Kumor napisała subiektywne przewodniki po stolicy Francji, gdzie dzieje się większość akcji "Talizmanu z jeziora". Motywy fantastyczne jeszcze na początku są intrygujące w swej prostocie. Bohaterka trafia do biblioteki, gdzie za tajemniczymi drzwiami kryją się historie wyjęte z innych czasów. Wszystko dosłownie "siada", kiedy wraz z bibliotekarzem podejmuje się misji połączenia Emmy i Thomasa. Miłość jest ważna, ale ciągłość i klarowność fabuły jest pierwszorzędna.

Pomijając to, że książka zupełnie mnie nie wciągnęła, a postacie były równie zajmujące co zeszłoroczny śnieg, kulała sama historia. Agnieszka Kumor starała się nadać jej baśniowy charakter, wykorzystując bardziej klasyczne środki i typy postaci. Przez cały czas kołatały mi się w głowie różne pytania: "Gdzie tu baśń ery internetowej?", "Czemu Thomas i Emma, a nie Zdzisia i Kajetan?", "Muszę pościerać kurz" itp. Brakowało mi wprowadzenia, wyjaśnienia wątków fantastycznych, które są bo są. Tajemniczość jest w cenie, ale przy tak topornie poprowadzonej akcji (która przypominała odhaczanie punktów planu), zostaje odebrana jako nieudolność.

Pomysł na książkę był dobry, ale zabiło go wykonanie. Nie wiem dla kogo tak naprawdę miała być "Talizman z jeziora". Z tyłu okładki pisze, że "dla młodych, którym spieszno do dojrzałości, i dla starszych, którzy patrzą na świat oczami dzieci". Powieść sprawia wrażenie pisanej po łebkach, z goniącym terminem na karku. Gdyby chociaż zostało wyjaśnione co jest takiego wyjątkowego w Thomasie i Emmie, że narratorka z nowo poznanymi towarzyszami zamiast do psychiatryka, idzie na spotkanie z Olbrzymem z Laggan. A tak historia, jak na baśń, sprawia wrażenie zupełnie od czapy. Trochę szkoda, że autorka nie przemyślała całości o wiele dokładniej. Tymczasem rozpoczęłam proces wypierania "Talizmanu z jeziora" z pamięci.

Top 10 - muzyczni idole, ale nie polscy

2012-02-23T22:50:00.000+01:00

Top 10 to akcja, przy okazji której raz w tygodniu na blogu pojawiają się różnego rodzaju rankingi, dzięki którym czytelnicy mogą poznać bliżej blogera, jego zainteresowania i gusta. Jeżeli chcesz dołączyć do akcji - w każdy piątek wypatruj nowego tematu na dany tydzień.
Dziś przyszła pora na... Dziesięciu muzycznych idoli!

Wpis z dedykacją dla Silaqui, która zmotywowała mnie do muzycznych rachunków sumienia.

Słowem wstępu napiszę co nieco o moim stosunku do muzyki. Jako osoba ciesząca się wadą słuchu, mam inne oczekiwania wobec dźwięków trafiających w moje uszy. Uwielbiam utwory, które mają melodię, głosy od których mam ciary, kompozycje, które trafiają do mojego serca. Nie zamykam się na gatunki, ale pewne kategorie mają u mnie mniejsze szanse (hip hop, metalowe porykiwania, itp.), co nie oznacza, że i w tych stylistykach nie znajdę czegoś dla siebie (choćby pamiętne "Jak zapomnieć" JedenOsiemL ma niesamowity, choć zerżnięty, motyw fortepianowy). Żaden artysta nie doczekał się ode mnie 100% uwagi, że zebrałam i przesłuchałam całą dyskografię, przeczytałam co się dało itp. Przez artystę, zespoły przemawia muzyka i to jej słuchanie daje mi nuty satysfakcji. Jeśli nie masz dobrych kompozycji, nie masz szans.

Do tego dochodzi sprawa rozumienia tekstu. Często się śmieję z siebie, że czasem nie rozróżniam polskiej piosenki od obcojęzycznej, kiedy słucham radia. Taka jest prawda, tekst poznaję, kiedy go zobaczę. Bywają takie piosenki, których treści boję się sprawdzić, bo od strony muzycznej i aranżacyjnej mnie kupiła. Nie oczekuję głębi przekazu, ale pewien poziom musi zostać utrzymany - nie mogę czuć się zażenowana.

No to jedziemy - kolejność jak najbardziej przypadkowa:

QUEEN

Symbol mojego dzieciństwa, że do dzisiaj pamiętam jak w mediach ogłaszali śmierć Freddiego Mercury'ego. Wciąż nie znam całej dyskografii, ale wciąż odkrywam kompozycje, teksty oraz cudowny głos frontmana. Niesamowita charyzma jest widoczna szczególnie podczas słynnego koncertu na Wembley. Za każdym razem staram się nie płakać przy "Mother love", której Mercury nie był w stanie ukończyć. Muzyka zespołu towarzyszy mi tak długo, że zawsze będzie figurowała we wszelakich zestawieniach mojego autorstwa.

DIRE STRAITS

Też skojarzenia z dzieciństwem. Kiedy negowałam gust muzyczny starszego o 9 lat brata (Metallica, The Cure, The Sisters of Mercy, U2, Marillion...), to właśnie zespół założony przez Marka Knopflera przekonał mnie siebie. Coś kojącego jest w wokalu frontmana, że do dzisiaj słyszę go w swojej głowie. Od strony gitarowej to mój ulubiony zespół. Nie mam ulubionego albumu, ale wyjątkowo mam ukochaną piosenkę - "Your latest trick". Ostatnio byłam z siebie dumna, kiedy niewprawiona zaliczyłam łatwy poziom na Guitar Hero przy "Sultans of swing".

CLANNAD

Drugi przypadek co Dire Straits, ale tu pomógł niesamowity serial "Robin z Sherwood". Co jakiś czas odkurzam kasetę i zwyczajnie odpływam. To z tego zespołu wywodzi się Enya, której głos czaruje i zachwyca. Irlandzki folk z domieszką różnych stylów, w połączeniu z niebanalnymi kompozycjami i wokalami, czyni Clannad jednym z najbardziej relaksujących mnie zespołów.

SADE

Wpadłam na nią przy okazji premiery płyty "Lovers rock" i zakochana w dwóch piosenkach, wybuliłam zaoszczędzone pieniądze właśnie na ten album. Moim ukochanym utworem wciąż pozostaje "King of sorrow", ale reszta albumu nauczyła mnie innego słuchania muzyki - takiego skupionego, wyciszonego i intymnego. Wokal Sade, chociaż charakterystyczny, nie boi się przełamywać barier, czego dowodem jest choćby starszy przebój "And i miss you".

THE OFFSPRING

Wszystko przez "Pretty fly (for a white guy), ale już "Why don't you get a job" sprowokowało mnie do kupna kasety (to był rok 1999, kochani). Punkowo rockowa kapela Dextera Hollanda umieściła na "Americanie" świetne kompozycje, których power do dzisiaj szumi mi w głowie. Album polubiłam niemal w całości po pierwszym przesłuchaniu. To tutaj ćwiczyłam angielskie teksty w zawrotnej prędkości. Do dzisiaj pamiętam niektóre teksty, a ze starszych piosenek upodobałam sobie "Self esteem". Jednak "Americana" to było coś.

HIM

Tak, fińska grupa rockowa z charakterystycznym wokalistą Ville Valo znajduje się w mojej dziesiątce. Byłam obojętna dopóki nie usłyszałam coveru "Join me" w wykonaniu Golden Life. Stwierdziłam, że to jakieś dziwne i wygrzebałam kasetę przegraną mi przez koleżankę. I kurna wsiąkłam, uzależniłam się od muzyki konkretnego zespołu. Słuchałam dwa albumy: "Greatest lovesongs vol. 666" oraz "Razorblade romance" - obydwa przyswojone w całości bez większych ale. Melodyjne kompozycje w połączeniu z niesamowitym barytonowym głosem wokalisty zabrały mi wiele studenckich wieczorów. To jedyny przypadek, kiedy nie mogłam zasnąć bez przesłuchania choćby połowy albumu.

GLEE CAST

Serial stacji Fox może obniżać loty, ale od strony muzycznej wciąż pozostaje dla mnie fenomenem. Więcej piosenek lubię niż ledwie toleruję, poznałam wiele zespołów, wokalistów i musicali. Bogactwo wokali, temperamentów muzycznych oraz barw (jestem zakochana w śpiewie oraz barwie Darrena Crissa) sprawiają, że odkrywam muzykę na nowo. Nie wspomnę, że potrafią przebić oryginalne wykonania.

THE BEATLES

Co mogę poradzić, że co jakiś czas mam fazę na angielskie żuczki i katuję sąsiadów własnoustnie wykonanym "Yesterday"? Uwielbiam ten okres w muzyce światowej, jak również design i nagrania histerii fanek. Do tego jestem niedzisiejsza, poszukująca inspiracji muzycznych głównie w przeszłości. Paul, John, George i Ringo towarzyszyli mi od zawsze i dlatego ze smutkiem przyjęłam, że młodzi ludzie nie wiedzą kim jest McCartney.

SONIQUE

Utalentowana DJ, która zawojowała mną piosenką "It feels so good". Kupno kasety (tak, to jeszcze te czasy) było kwestią czasu. Album "Hear my cry" nie był stratą pieniędzy, każdy utwór nie tyle przypadł mi do gustu, co mną zawojował. Sonique ujęła mnie nie tylko świetnymi kompozycjami oraz wokalem, ale stylem. Nie przypominała tych wylaszczonych, prężących się piosenkarek - była niezwykle naturalna i tym samym mi bliska. Czar prysł, kiedy promując kolejny album totalnie od tego odeszła. Wciąż jednak wracam do jej piosenek i dzięki yt podglądam jej późniejsze utwory.

WHITNEY HOUSTON

Jej niedawna śmierć, na którą (przyznajmy szczerze) konsekwentnie "pracowała" od lat, nie przypomniała mi o niej jako artystce. Jej nieziemski głos o cudownej barwie na zawsze pozostanie moim ideałem, tym większa szkoda, że został zmarnowany. Za Whitney przemawiały nie tylko cudowne piosenki, ale też kariera filmowa. Nie każdy może mieć tyle szczęścia co Celine Dion. Szkoda, że zabrakło go też Houston, kiedy wybierała sobie męża. Najchętniej słucham jej wcześniejszych dokonań, ale nie zapominam, że była artystką dostosowującą się do czasów i szukającą nowych ścieżek.

W poczekalni jest tak wiele nazwisk oraz nazw zespołów, że rezygnuję nawet próby krótkiego wymienienia tych najbliżej wspomnianej dziesiątki. Za jakiś czas skompiluję polskich wykonawców.

Jeszcze zapraszam do:

Konkursu

Moich ulubionych seriali

The Hound of the Baskervilles/Pies Baskerville'ów, Arthur Conan Doyle

2012-02-22T14:02:00.000+01:00

Tytuł polski: "Pies Baskerville'ów"
Tytuł oryginalny: "The Hound of the Baskervilles"
Seria: Sherlock Holmes
Autor: Arthur Conan Doyle
Tłumaczenie: przekład anonimowy
Wydawnictwo: Prószyński i S-ka
Rok wydania: 1997
Ilość stron: 175
Ocena: 4.5/6

Zaczęło się od rewelacyjnego serialu, który przeniósł słynnego detektywa we współczesność. Jednak dopiero drugi sezon obudził we mnie potrzebę zmierzenia się z literackim pierwowzorem. Na moje nieszczęście, nie było pierwszej powieści o Sherlocku Holmesie, "Studium w szkarłacie". Jednak wspomniana produkcja przygotowała mnie na zarys postaci słynnego detektywa, a po kilku stronach wiedziałam, że "Psa Baskerville'ów" można czytać w oderwaniu od innych historii.

Proza Arthura Conana Doyle'a ma swoich zwolenników jak i przeciwników. Nie ulega jednak wątpliwości, że postać genialnego detektywa z wiktoriańskiej Anglii na trwale wpisała się w światowy kanon postaci literackich. Z początku nie zapowiadało się najlepiej, nie mogłam się wciągnąć i co kilka stron odkładałam książkę na bok. Winnym po trochu jest sam serial, ponieważ wiele cytatów, scen przypominało mi właśnie tę produkcję. Zaczęłam odpływać myślami chichocząc pod nosem. W końcu zaskoczyło, kiedy John Watson pojechał do Dartmoor i zaczęło się właściwe śledztwo. Od tego momentu zaczęłam kierować się w stronę zwolenników prozy Doyle'a.

W tej krótkiej powieści mamy nietuzinkowe postacie, mocno zarysowaną intrygę i przede wszystkim klimat. Osadzenie większości akcji w nieco groteskowym Dartmoor, otoczonym zdradzieckimi, niepokojącymi terenami, gdzie co jakiś czas rozlega się wycie jakiegoś zwierzęcia, działa na wyobraźnię. Widząc wszystko oczami Johna Watsona, wykształconego lekarza, nie tkwimy w rozbudowanych, naznaczonych metaforami opisach i przemyśleniach. Właśnie ta rzeczowość, podparta umiejętnym budowaniem akcji pozwoliła mi wciągnąć się w akcję, szukając winnego śmierci sir Charlesa Baskerville'a. Jako, że nie jestem zahartowanym czytelnikiem powieści detektywistycznych - z przyjemnością dałam się zaskoczyć.

Przyznaję się, że moja wyobraźnia nie mogła sobie poradzić z wizją Sherlocka w wiktoriańskim rynsztunku. Połączenie współcześnie wyglądających głównych bohaterów i dziewiętnastowiecznej Anglii, nadało lekturze sporej dozy oryginalności oraz humoru. Nie zmienia to jednak faktu, że postacie detektywa oraz jego przyjaciela, ich wzajemne relacje nie dają się zatrzeć przez znane już interpretacje. Z pewnością przeczytam pozostałe książki i opowiadania, by wraz z trzecim sezonem serialu, mieć jeszcze więcej przyjemności z oglądania.

Jeszcze przypomnę o konkursie

Stosownie - odcinek 16. + Konkurs

2012-02-19T10:49:00.000+01:00

Czytanie idzie mi naprawdę jak po grudzie, ale czym się przejmować jak można wkleić zdjęcie kolejnych tytułów do przeczytania? Poprzedni stos został częściowo rozpracowany, a pozycje własne czatują wedle zasady "kocha to poczeka". W lutowym stosie brak jest pozycji własnych, odkładam pieniądze na dwie pozycje: "Basia i opiekunka" Zofii Staneckiej (tak, dla mnie i nie pożyczę) oraz "Księga wszystkich dokonań Sherlocka Holmesa" Arthura Conana Doyle'a (oczywiście drugie, poprawione wydanie).

A do tego czasu przyjdzie mi przeczytać, albo kilka razy pogłaskać, następujące książki:

Od góry:

1. "Misja Ambasadora", Trudi Canavan - pierwszy tom "Trylogii zdrajcy", kontynuacji "Trylogii Czarnego Maga", której zakończenie do dzisiaj mnie zachwyca. Pożyczone z bratowej półki - "Łotra" też tam nie brakuje. ^^
2. "Czarne koty i Prima Aprilis", Harry Oliver - złapałam się na tym, że czytam tylko powieści, kiedy zobaczyłam tę pozycję. Niby trwam w przekonaniu, że nie wierzę w przesądy, ale głupie nawyki zostały. (bibl.)

3. "Jego uczniowska mość", John Le Carre - po drugim seansie "Szpiega" w reżyserii Alfredsona postanowiłam przeczytać książkę Le Carre'go. W bibliotece nie mają "Druciarza, krawca, żołnierza, szpiega", więc wypożyczyłam nierozsypujący się egzemplarz (i jest tam Peter Guillam). (bibl.)

4. Juniper Berry i tajemnicze drzewo", M. P. Kozlowsky - doskonale pamiętam jak bałam się podczas czytania "Koraliny" Gaimana. Nie wymagam od tej książki tak dużo, ale liczę na podobne klimaty. (bibl.)

5. "W mocy ducha", Richelle Mead - przedostatni tom "Akademii wampirów", serii, która mnie zaskoczyła i wciągnęła. (bibl.)

6. "Mama Mu na rowerze i inne historie", Jujja i Tomas Wieslander - tak, książka dla dzieci, ale ostatnio rozkochałam się w skandynawskiej literaturze dziecięcej. Jeszcze te ilustracje. (bibl.)

Wspominałam coś o konkursie? Faktycznie, jest konkurs, ale na moim drugim blogu. Wystarczy, że klikniecie w obrazek (made by me):

Miłej niedzieli.

Nowa Fantastyka 02/2012

2012-02-15T09:37:00.000+01:00

Tytuł: Nowa Fantastyka
Numer: 02 (353) 2012
Redaktor Naczelny: Jakub Winiarski
Wydawca: Prószyński Media Sp. z.o.o.
Ilość stron: 78
Typ: Miesięcznik
Cena: 9,99 zł

Kiedy postanowienie nabycia lutowego numeru "Nowej Fantastyki" weszło w fazę oddzielenia banknotu 10 złotowego od puli zwanej "budżetem", w skrzynce znalazłam tę niespodziewaną przesyłkę. Patrząc na okładkę, przez moment żałowałam, że wróżki nie są zielone. Wtedy spodziewałabym się tekstu o wpływie delirium tremens na proces tworzenia oryginalnych rzeczywistości fantastycznych. A tak czytelnicy zostaną oprowadzeni po świecie baśni, poznają genealogię smoka i przyswoją sobie, że "miotacz ognia kiepsko się sprawdza przeciw zombie"*

"Ekran pełen baśni" (str. 4) Jerzego Rzymowskiego stanowi omówienie zjawiska, które ostatnio przybrało na sile. Mowa oczywiście o przerabianiu baśni na język filmowy. Poza dwiema wersjami opowieści o królewnie Śnieżce ("Mirror, mirror", "Snow White and the huntsman") na kanałach amerykańskich stacji można oglądać "Once upon a time" i "Grimm". Rzymowski w klarowny i interesujący sposób żongluje faktami, ciekawostkami i spostrzeżeniami. Całość dostaje ode mnie dodatkowego plusa za zdjęcie Rachel Weisz w kostiumie królewny Śnieżki. Do tej aktorki mam nieziemską słabość. Mam nadzieję, że któregoś dnia ten temat zostanie omówiony pod kątem literatury. Wątek filmowy jest kontynuowany "Azylem dla kiepskich filmów" (str. 10) Mateusza Albina. Jeśli zastanawiacie się kto stoi za takim hitem jak "Titanic 2" (nie mam nawet odwagi zobaczyć zwiastuna), wreszcie znajdziecie odpowiedź. Czy teatr może czerpać z fantastyki pełnymi garściami? "Doktor Jekyll i mister Joker" (str. 12) Michała Hernesa pokazuje, że tak. Mnie osobiście do teatru nie po drodze, ale po wciągającym tekście byłam gotowa machnąć ręką na swoją wadę słuchu, aby tylko doświadczyć jednego z omawianych spektakli.

Udajemy się na łąki literatury, a na niej widzimy dziwne, jaszczurowate stworzenia - to "Smoki niebanalne" (str. 8) spisane przez Artura Szrejtera. Jaki jest smok to każdy wie, ale nim Tolkien stworzył kanoniczny model - legendy, sięgające dawnych czasów, różnie je opisywały. Tekst pojawił się w bardzo trafionym dla mnie czasie. Kiedy próbuję sobie wyobrazić smoka, widzę jedynie Benedicta Cumberbatcha, który w "Hobbicie" Petera Jacksona da głos oraz ruchy Smaugowi. Z czym się wam kojarzy coming out? Z przyznaniem się do odmiennej orientacji seksualnej? W świecie literatury nie brakuje pisarzy, którzy fantastykę traktują z pogardą, chociaż ich twórczość ociera się o urągający im gatunek. "Głównonurtowy coming out" (str. 14) Jakuba Winiarskiego daje ciekawe spojrzenie na dość zabawne zjawisko.

Obsada felietonistów pozostaje bez zmian, czyli witajmy w męskim świecie. Na powitanie "Atak klonów" (polska odpowiedź) Jakuba Ćwieka (str. 3) stawiające tezę, z którą od dawna się zgadzam - liczba pomysłów na tym świecie jest skończona. Czy boleję nad tym faktem? Niekoniecznie, bo zdarty motyw zawsze można odświeżyć - trzeba mieć tylko talent i... pomysł. "Pokazuj i opowiadaj. Minihistorie" (str. 63) Michaela J. Sullivana to kolejna odsłona rad dla piszących. Osobiście oznajmiam, że dzień w którym zniknie ta rubryka, zaleje się moimi łzami. "Siedem miliardów i rośnie" (str. 72) Rafała Kosika to rozbrajające rozważania na temat przeludnienia i pomysłach na zniwelowanie katastroficznych skutków tego zjawiska. Chociaż skrzywiłam się na wspomnienie Cejrowskiego, to moje postanowienie odnośnie przeczytania jego powieści pozostaje aktualne. Poważniej jest u Petera Wattsa, którego "Podbici przez obcych" (str. 73) są czystym rozważaniem nad miejscem psychopatów w społeczeństwie. Czytam kolejny raz, kiwam głową i dochodzę do wniosku, że wygodniej jest być jednak w tej mniejszości. Na sam koniec Łukasz Orbitowski dołożył cegiełkę do stosu filmów do obejrzenia. "Drzwi do krainy dzieciośmierci" (str. 78) są recenzją niemieckiego filmu z 2009 roku. "Drzwi" mają w obsadzie Madsa Mikkelsena ("Jabłka Adama", "Casino Royale"), jednego z najciekawszych europejskich aktorów. Bo choć film nie jest idealny, Duńczyk potrafi to sobą przesłonić.

Opowiadania prezentują większe zróżnicowanie w porównaniu z poprzednim numerem. Znów miałam do czynienia z autorami, których nie miałam okazji przeczytać. "Konfrontacja Elaine Housemann" (str. 17) Istvana Vizvary'ego przywodzi na myśl klasyczne opowieści detektywistyczne, które zmierzają w stronę sennego koszmaru. Łatwo się pogubić w tym szaleństwie, ale mimo to wciąga. "Eustachy Soplica konta półdemon" (str. 24) Karola Mitki jest przykładem specyficznego humoru, który nie każdemu się spodoba. Zbyt dużo tu rubaszności z wulgarnością, której nie są w stanie przysłonić dowcipy i sekwencje wyższego sortu. Złe wrażenie szybko znika wraz z początkiem "Zapisanych w snach" (str. 31) Jarosława Sopińskiego. Świetny styl autora uczynił z opowiadania science - fiction lekturę klimatyczną i niepozbawioną refleksji. Podobnie niepokojący, choć mniej wciągający, jest "Dzień niepodległości" (str. 40) Sarah Langan. Wizja przyszłości nie nastraja optymistyczne, a po przeczytaniu nie sposób pozbyć się wrażenia otaczającego brudu. "Ambasador" (str. 49) Petera Wattsa jest powiązany ze światem "Ślepowidzenia", którego jeszcze nie przeczytałam. To zupełnie nie przeszkadza w odbiorze tekstu, rasowego przedstawiciela science - fiction. Na koniec coś absurdalnego, osobliwego. Coś co wypaczyło moje podejście do gry "Heroes Might & Magic". "Bogowie co drugiej środowej nocy" (str. 54) S. L. Farrella nie tylko roztacza wizję gier RPG z perspektywy postaci. Do tego ma się wrażenie, że autor siedzi obok i niczym płyta z dodatkami, zasypuje dodatkowymi uwagami.

Tradycyjnie nie brakuje masy recenzji książek, komiksów i filmów. Od tego numeru za pozycję obowiązkową uważam "Nie jestem seryjnym mordercą" Dana Wellsa. Po recenzji Marcina Zwierzchowskiego (str. 65) muszę ją przeczytać.

Tak patrzę na ten tekst, jaki mi hurraoptymistyczny wyszedł. Gdzie tu jakiś hak znaleźć, coś do zgnojenia? Poza opowiadaniem Mitki (chociaż wątek z Lindą jest zacny), numer prezentuje poziom warty swojej ceny. Marcowy numer jest pewny, a na opowiadanie Ursuli Le Guin już zacieram ręce.

--------
* niezastąpiona stopka redakcyjna. ^^

Droga do Nidaros, Andrzej Pilipiuk

2012-02-09T09:28:00.000+01:00

Tytuł: "Droga do Nidaros"
Autor: Andrzej Pilipiuk
Seria: Oko Jelenia (tom 1.)
Wydawnictwo: Fabryka Słów
Rok wydania: 2008
Ilość stron: 399
Ocena: 3/6

W ramach misji poznawania polskich autorów, szczególnie z podwórka s-f oraz fantasy, wypożyczyłam sobie pierwszy tom "Oka Jelenia" Andrzeja Pilipiuka. Nie wiedziałam czego się spodziewać. Na dzień dzisiejszy odrobiłam jedną szóstą (a może siódmą, jeśli długo nie wypożyczę drugiego tomu) serii z apokalipsą, podróżami w czasie i łasicą w tle. Nie powiem bym była zachwycona, ale mimo wszystko ciekawość została pobudzona.

Zaczyna się lekko, dowcipnie i surrealistycznie. Od awarii sieci komunikacyjnych do ostatecznego bum mija kilka godzin. Świata nie ma. Koniec historii. Nie do końca, jeśli przed śmiercią zobaczysz kosmitę i zgodzisz się być jego niewolnikiem w zamian za ocalenie. Giniesz marnie, ale budzisz się i słyszysz gadającą łasicę. Cóż, nie takie rzeczy się zdarzało, kiedy walnęło się w głowę. Od tego czasu Marek Oberech, nauczyciel informatyki, rozpoczyna szkołę życia w szesnastowiecznej Norwegii. Musi odnaleźć dziewczynę, udać się z nią do Nidaros, odnaleźć Alchemika Sebastiana i co najważniejsze - odnaleźć Oko Jelenia. Jednocześnie rozgrywa się wątek Mariusa Kowalika, bardzo inteligentnego handlowca.

Nie sposób wyjść z podziwu nad detalami, które kształtują wyobrażenie czytelnika o szesnastowiecznej Norwegii. Pilipiuk świetnie odnajduje się w tej rzeczywistości, chwilami za bardzo. O ile umieszczenie nam współczesnego bohatera w stare czasy ma w sobie wymiar komiczny i pouczający, tak nadmierne eksploatowanie tych elementów osłabiało dynamikę powieści, skutkując głównie dłużyznami. Jak na fabułę obiecującą masę przygód zawiera ich zbyt mało. Proces dostosowania się do nowej rzeczywistości, nawet okraszony sporą dawką humoru oraz walorami edukacyjnymi, zajmuje zbyt wiele stron. Z miejsca widać, że od początku pomysł na książkę był jednocześnie ideą napisania wielotomowej serii.

Pewnie darowałabym sobie kontynuowanie "Oka Jelenia", gdybym nie była na swój sposób zaintrygowana esencją historii. Z początku negatywnie odbierałam sam pomysł, który długo nie chciał nabrać sensownych barw. Tylko silne postanowienie przeczytania pozwoliło mi dotrwać do ostatniej strony, ponieważ ciężko było wciągnąć się w powieść. Zgrzytałam też zębami nad losami jedynej kobiecej bohaterki, która musiała trafić w takie miejsce. Może to nie mizoginizm w stylu Piekary, ale ten wątek można było sobie darować. Helena to naprawdę sympatyczna i charakterna postać, więc tym bardziej byłam zła na samego autora. Mam nadzieję, że w drugim tomie będzie lepiej.

Mimo wszystko, Agnieszka Monika Polak

2012-02-02T11:10:00.000+01:00

Tytuł: "Mimo wszystko"
Autor: Agnieszka Monika Polak
Wydawnictwo: Novae Res
Rok wydania: 2012
Ilość stron: 304
Ocena: 4/6

Wyrzucając sobie, że rzadko sięgam po książki polskich autorów, nie mogłam odmówić w tym przypadku. Debiutancka powieść mieszkanki Lublina (czyli moich okolic) kusiła przede wszystkim podjętym tematem, który nie tyle jest mi bliski, ile pozostaje stałym elementem mojego życia. Tekst na okładce (swoją drogą naprawdę świetnej): "Jeżeli jesteś pełna kompleksów, nie lubisz swojego ciała i wydaje Ci się, że Twoje życie jest niekończącym się pasmem problemów, przeczytaj tę książkę!" dla niektórych będzie ostateczną zachęta. Ja chciałam przede wszystkim poznać historię Ewy.

Kim jest Ewa? To kobieta po pięćdziesiątce, która od dziecka zmaga się z powikłaniami po chorobie Heinego Medina. Porusza się dzięki balkonikowi wdzięcznie ochrzczonym "mercedesem", ale to co wyróżnia naszą bohaterkę to wieczny optymizm i hart ducha. Swojego podziwu nie ukrywa Monika, narratorka oraz bohaterka debiutanckiej powieści Agnieszki Polak. Obie kobiety łączy długa znajomość, która w ostatnich miesiącach została odnowiona. Ewa mieszka w Koszalinie, rodzinnym mieście Moniki od lat mieszkającej w Lublinie. To nie różnica wieku (16 lat), ale odległość sprawiła, że te dwie kobiety na wiele lat straciły siebie nie tylko z zasięgu wzroku, ale też umysłu. Jednak los bywa zaskakujący i nieprzewidywalny, stawia na naszej drodze pewne osoby niezupełnie bez powodu.

Życie Ewy obfituje w szereg zdarzeń, wzlotów i upadków, które stanowią nie tylko doskonały materiał na książkę, ale inspirację do przemyśleń. Monika, poznając na nową swoją starą przyjaciółkę, czuje że powinna o niej opowiedzieć. "Mimo wszystko" jest nie tylko zapisem spotkań oraz rozmów telefonicznych. Autorka nie szczędzi obserwacji, przemyśleń oraz dygresji niekoniecznie związanych z Ewą. Autobiograficzne wątki, skupiające się głównie wokół zbawiennego wpływu karate tradycyjnego oraz zwykłej, rodzinnej codzienności są ciekawym urozmaiceniem opowieści.

Chciałoby się poznać taką osobę, która pomimo trudności oraz kalectwa - bierze z życia ile się da i nigdy się nie poddaje. Postaci Ewy, która wyłania się ze stronic książki, nie da się lubić czy podziwiać. Chociaż autorka zbyt często podkreśla jak i za co ją ceni, czytanie o tej nietuzinkowej kobiecie jest przyjemnością samą w sobie. Chwilami miałam wrażenie, że Polak bała się, że nie wystarczająco dobrze oddała charakter oraz osobowość bohaterki. Nadużywanie określeń w stylu "podziwiam", "jestem pod wrażeniem" itp. na dłuższą metę wzbudzają podejrzliwość lub co najwyżej znużenie. Agnieszka Polak ma niesamowicie lekkie pióro, umie ubrać myśli w słowa i skutecznie broniła swoje przemyślenia przed pułapkami banału i infantylizmu. Największe zastrzeżenia wzbudzają dialogi. Na pierwszy rzut oka są radosne, dowcipne i charakterystyczne dzięki powiedzonkom Ewy. Niestety, na dłuższą metę, prowadzone w myśl jednej melodii, potrafiły irytować. Bywały momenty, kiedy czułam, że tak się w życiu nie rozmawia tylko pisze. Na szczęście nie psuje to odbioru powieści, bo spełnia swój cel jakim jest zarażenie czytelnika optymizmem i wiarą, że wszystko jest możliwe.

Może nie utykam, a moja niepełnosprawność nie jest zauważalna na pierwszy rzut oka, ale wierzę, że osoby takie jak Ewa istnieją. W tej słodko - gorzkiej opowieści, od której pod koniec nie sposób się oderwać, wyłania się obraz człowieka, który mimo wszystko roztacza wokół siebie aurę normalności. Współczesne postrzeganie niepełnosprawności nie jest już takie jak kilkadziesiąt lat temu, ale wciąż dalekie od ideału. Nie oczekujemy roztkliwiania się nad krzywą nóżką, brakiem ręki czy wadą słuchu. Wiadomo, że tego nie da się przeskoczyć, ale wystarczy ludzka życzliwość, uśmiech i akceptacja, by nam było łatwiej z tym żyć. Nie jestem chodzącym słoneczkiem, bo czasem chce mi się wyć i mam do tego prawo, ale "Mimo wszystko" życie idzie do przodu. Debiutancka powieść Agnieszki Polak to lekko napisana historia, gdzie niepełnosprawność ciała nie musi oznaczać kalectwa duszy.

One Day/Jeden dzień, David Nicholls

2012-01-31T14:57:00.000+01:00

Tytuł polski: "Jeden dzień"
Tytuł oryginalny: "One Day"
Autor: David Nicholls
Wydawnictwo: Świat Książki
Rok wydania: 2011
Ilość stron: 443
Ocena: 4/6

Powieść angielskiego pisarza, a także scenarzysty i autora sztuk teatralnych, nie tak dawno okupowała blogi z głównie entuzjastycznymi recenzjami. Jednak chciałam przeczytać książkę z innego powodu - cały marketing załatwił plakat filmowy. Uchwycona scena z Anne Hathaway i Jimem Sturgessem do dzisiaj zachwyca i hipnotyzuje, a poster niezmiennie zaliczam do swoich ulubionych. Dlatego szkoda, że zarówno powieść jak i film nie miały takiej mocy.

Weź jeden dzień z każdego roku i opowiedz historię. David Nicholls rozłożył na 20 lat opowieść o Dexterze i Emmie, dwojgu przyjaciół, którzy musieli czekać wiele lat, nim będą na siebie gotowi. On musiał się wyciszyć, ona nabrać pewności siebie. Obserwujemy ich rozmijanie się przez pryzmat jednego dnia -15 lipca 1988 roku, dnia świętgo Swithina. Poznają się w dość dziwnych, a zarazem nieoryginalnych okolicznościach, właśnie ukończyli studia. Jeden wieczór i następny dzień owocują wieloletnią przyjaźnią, bo choć oboje pochodzą z innych bajek - ewidentnie ich do siebie ciągnie. Może ta powieść miała otworzyć oczy ludziom, może dla niektórych była jak zbawienie. Nie sposób oprzeć się wrażeniu, że przesłanie jest proste, ale wciąż aktualne. Im później dostrzeżesz to na czym Ci naprawdę zależy, tym krócej się tym nacieszysz.

Narracja pierwszoosobowa przeskakuje między Dexem i Emmą, dając pełniejszy obraz ich relacji, uczuć oraz charakterów. To jest ich historia, która wciąga, zachwyca i irytuje. Żywe reakcje z mojej strony to zasługa nie tylko lekkiego pióra, ale bogatej psychologii postaci. Nie jest łatwo wiarygodnie kreować postacie na przestrzeni lat, szczególnie w tak kameralnej powieści jak "Jeden dzień". Oboje są wkurzający, inspirujący, rozczulający, zabawni, męczący... można przywoływać wiele przymiotników, bo zmieniają się jak w kalejdoskopie i nie pozwalają czytelnikowi na chwilę znużenia. Nicholls nie bawi się w upiększenia czy przerabianie motywu Kopciuszka. Brakowało mi trochę równowagi. Kiedy jedno odnosi sukcesy, drugie zasila niższy poziom społeczny. W końcu to co dobre szybko się kończy, jeśli przychodzi zbyt łatwo i zbyt szybko. Cały czas chodziła mi po głowie myśl, że autor mógł z tego zrezygnować. Ale skoro potrzebował podkreślenia kto jest górą, a kto dołem w tej relacji, to cóż, przełknęłam.

Najpierw obejrzałam film, powieść przeczytałam jako uzupełnienie. Podobnie jak w przypadku innej swojej powieści, "Starter for ten", Nicholls również jest autorem scenariusza. Dex i Emma zdecydowanie lepiej sprawdzają się jako bohaterowie powieści, ponieważ w filmie zabrakło istotnej dla melodramatu ingrediencji - chemii ekranowej. "Jeden dzień" jest dobrą powieścią, ale oczekiwałam od niej czegoś więcej jak chwili wzruszenia pod sam koniec. Bohaterowie nie zawładnęli moją wyobraźnią, nie uczynili z powieści książką, którą muszę mieć na półce. Z pewnością jako galeria postaci, na której pojawiają się odciski lat doświadczeń jest niewątpliwym atutem książki Nichollsa. Jednak mimo uznania dla całości, nie sądzę bym jeszcze raz przeczytała "Jeden dzień".

Vos en Haas/Felek i Tola, Sylvia Vanden Heede

2012-01-26T12:24:00.001+01:00

Tytuł polski: "Felek i Tola"
Tytuł oryginalny: "Vos en Haas"
Autor: Sylvia Vanden Heede
Seria: Felek i Tola
Wydawnictwo: Dwie Siostry
Rok wydania: 2011
Ilość stron: 140
Ocena: 5.5/6

Wiem, wiem. Jeszcze niedawno rozpisywałam się na temat wiedźmina, a tu wchodzę do wehikułu czasu by podjąć się pielęgnacji wewnętrznego dziecka. Jednak nie będę ukrywać, że lubię czytać książki dla dzieci, a jeszcze bardziej czytać je młodszym czytelnikom. Książka flamandzkiej autorki jest doskonała zarówno dla dużych jak i małych czytelników. Z pewnością niemały w tym wkład świetnych ilustracji Thi Tjong-Khinga.

"Felek i Tola" zostali pomyślani jako książka do pierwszego samodzielnego czytania. Duże litery oraz ich rozmieszczenie z pewnością ułatwią początkującemu nie tylko czytanie, ale również rozumienie tego co czyta. Historie są oparte w dużej mierze na dialogach, a opisy zostały okrojone do niezbędnego minimum. Dzięki temu ciągle coś się dzieje na kilkustronicowych rozdziałach. Nie bez znaczenia są ilustracje - ciepłe, dowcipne i bez wysilania się na oryginalność. Jak nie uśmiechnąć się na widok wściekłej wiewiórki czy puchacza wysiadującego jajko?

Kim są tytułowi bohaterowie? Felek jest lisem, który mieszka ze swoją przyjaciółką, zajęczycą Tolą. On ma duży brzuch, bo dużo je, a ona ciągle mu to wypomina. W sąsiedztwie mieszka puchacz Henio, co ma problemy z poprawnym pisaniem. Wokół rozlega się piękny las. Historie zawarte w książce są zapisem codzienności o wymiarze uniwersalnym zarówno na poziomie geograficznym jak i wiekowym. Autorka opiera się na zachowaniach, relacjach i problemach, które dotyczą niemalże wszystkich. Nie ma tu miejsca na namolny dydaktyzm, ale z opowieści zawsze płynie jakaś nauka. Do tego Heede pisze w taki sposób, że moja niespełna 3 letnia chrześnica nie tylko z uwagą słucha, ale na drugi dzień potrafi opowiedzieć więcej niż bym się spodziewała.

Jeśli szukacie książki, która umiliłaby początkującemu czytelnikowi naukę czytania, "Felek i Tola" jest w sam raz. Barwne, zabawne oraz życiowe historie w połączeniu ze świetnymi ilustracjami z pewnością zdobędą uznanie bez względu na przedział wiekowy. Można czytać zarówno przedszkolakowi jak i dla własnej przyjemności. Dlatego 35 zł nie brzmi jak strata pieniędzy, kiedy do tego ma się solidne wydanie w twardej oprawie i na kremowym, szorstkim papierze.

Tola po zażyciu "lekarstwa" ^^

Ostatnie życzenie, Andrzej Sapkowski

2012-01-23T21:24:00.000+01:00

Tytuł: "Ostatnie życzenie"
Autor: Andrzej Sapkowski
Seria: Wiedźmin
Wydawnictwo: Supernova
Rok wydania: 2011
Ilość stron: 286
Ocena: 5.5/6

Andrzeja Sapkowskiego mało komu trzeba przedstawiać. Nim sięgnęłam po pierwsze opowiadania o Wiedźminie, poznałam tego bohatera z innych źródeł. Filmowa masakra, którą większość ludzi stara się wyprzeć z pamięci, nie była pierwsza. Raz się zdarzyło, przed kilkunastoma laty, że przeczytałam komiksy. To nie był najszczęśliwszy czas. Negowałam pasje brata (bo wyśmiewał się z moich), a do tego nie otrząsnęłam się jeszcze z książkowstrętu - czytałam bo musiałam. Dzięki temu mam takie zaległości, że nie wiem czego czepić się w pierwszej kolejności. W końcu padło na sagę o Geralcie z Rivii i zadziałało.

"Ostatnie życzenie" jest zbiorem sześciu opowiadań przetykanych fragmentami zatytułowanymi "Głos rozsądku". Sapkowski stworzył bardzo uniwersalny świat, umieścił w nim samotnego outsidera o nieprzeciętnych zdolnościach i nadał jego przygodom lokalnego rysu. Sama profesja wiedźmina jest jedną z bardziej wyrazistych, powstałych w polskiej literaturze. Styl autora z początku może wydawać się nieco przyciężki, ale to wrażenie szybko mija, ustępując zaciekawieniu i odkrywaniu odniesień oraz aluzji. Do tego wszystkiego należy dodać plejadę nietuzinkowych bohaterów, humor oraz bogactwo stworzeń magicznych. A magia, choć istnieje, nie stanowi elementu dominującego. Aby odczarować strzygę nie wystarczy wypowiedzieć magiczną formułkę, to skomplikowany i niebezpieczny proces. Na dodatek nie ma się gwarancji, że zadziała.

To, co szczególnie mnie ujęło w opowiadaniach, to odwoływanie się do legend, baśni i guseł. Poza klasycznym motywem gdzie "prawdziwa miłość zdejmie klątwę" czy niewątpliwe podpieranie się baśnią o królewnie Śnieżce - największe wrażenie zrobiło na mnie prawo niespodzianki. Jeśli oczekujecie odkrycia przeszłości Geralta, to się zawiedziecie. Konsekwentnie budowana aura tajemniczości wokół głównego bohatera jest niewątpliwym atutem książki. Sapkowski utrzymał równowagę między oszczędnością, a wylewnością. Fakty dozuje od niechcenia, wręcz naturalnie. Geralt jest intrygujący, interesujący i niełatwy do rozgryzienia - co daje uczucie, że wydarzyć się może dosłownie wszystko. Dla rozjaśnienia atmosfery Sapkowski stworzył upierdliwego i chutliwego barda Jaskra. Na razie mam problem z akceptacją tej postaci, ale jest doskonałą przeciwwagą dla zrównoważonego i inteligentnego wiedźmina. Do tego Yennefer, silna kobieta i czarodziejka. Czasem się zastanawiam czy ona i Geralt mają w sobie coś z Sherlocka i Irene z powieści Doyle'a.

W trzy wieczory wyrzucałam sobie, że tak późno zaczęłam czytać sagę o wiedźminie. Na szczęście nie stawały mi przed oczami sceny z masakry filmowej. Jednak jak za pstryknięciem pojawiały się sceny z komiksu. "Ostatnie życzenie" to fantastyczna lektura, której nie popsuła nawet średnio urodziwa okładka. Ogromnie się cieszę, że gra o wiedźminie odniosła ogromny sukces, ale najlepsza okładka była na samym początku. Pamiętając, że książki się przede wszystkim czyta, za jakiś czas znów przyjdzie mi zasiąść do przygód Geralta, z wielką przyjemnością.

Stosownie - odcinek 15.

2012-01-22T13:15:00.000+01:00

Chyba powoli stosiki przestają mnie rajcować, może to przejściowe albo rak w ostatnim, nieuleczalnym stadium. poprzedni pokazałam pod koniec listopada, a już mamy drugą połowę stycznia. Z poprzedniego zostały mi trzy książki, z których jedna jest w czytaniu. Do tego nie miałam ostatnio serca do szperania w bibliotece. Może skowyt posiadanych książek poruszyło moje sumienie? Inna sprawa, że sama chęć czytania posiada temperaturę letnią, ale potrzeba wciąż popycha do działania. Nie jest źle, ale na książkach świat się nie kończy.

Czas na prezentację wizualną:

Słownie to będzie wyglądać tak:

"Pies Baskerville'ów", Arthur Conan Doyle - postanowiłam przeczytać możliwe książki i opowiadania o Sherlocku Holmesie (bibl.)
"Przygody Sherlocka Holmesa", Arthur Conan Doyle - j.w. (bibl.)
"Dzieci demonów", J. M. McDermott - od pana Marcina Zwierzchowskiego, recenzja tutaj.
"Mimo wszystko", Agnieszka Monika Polak - pożyczona przez bratową, a właściwie wciśnięta powieść jej znajomej. Sam temat w pewnym sensie powinien być mi bliski.
"Elektryczna mgła", James Lee Burke - nabyte w Matrasie za jakieś 5 zł, kiedy wydałam odpowiednią sumę na prezent dla bratanka ("Lewiatan" Scotta Westerfelda), co kilka dni się zastanawiam dlaczego ją kupiłam.
"Operacja: Dzień wskrzeszenia", Andrzej Pilipiuk - znalezione pod choinką. :)
"Marzenia i tajemnice", Danuta Wałęsa - znalezione pod choinką przez moją mamę, ale sama chciałam ją przeczytać

Wielka potrzeba przeczytania książek o Sherlocku wykluła się przez pewien serial BBC, o którym rozpisywałam się ostatnio na drugim blogu. Wystarczy kliknąć na obrazek.

Dzisiaj odkurzyłam gimpa, z którego ostatnio korzystałam chyba w październiku) i musiałam dać upust mym wątłym talentom, by zmienić nagłówek. Przy okazji wciąż przyzwyczajam się do nowej i ciekawszej formy komentarzy.

Miłej niedzieli.

The Fall of Hyperion/Upadek Hyperiona, Dan Simmons

2012-01-20T13:40:00.000+01:00

Tytuł polski: "Upadek Hyperiona"
Tytuł oryginalny: "The Fall of Hyperion"
Autor: Dan Simmons
Seria: Pieśni Hyperiona (tom 2)
Wydawnictwo: MAG
Rok wydania: 2008
Ilość stron: 714
Ocena: 5/6

Sięgając po "Hyperiona", pierwszy tom tetralogii, wodzona byłam chęcią przeczytania czegoś z wyższej półki. Zostałam oczarowana formą, treścią, językiem oraz bogactwem na wielu wymiarach. Tym co odróżniało powieść ponad inne to konstrukcja fabularna oparta na opowieściach bohaterów. Tajemniczy świat przyszłości, wizje postępu technologicznego, a na szczycie nieodmienne dążenie ludzkości - stworzenie bytu doskonałego. Dochodziły do mnie głosy, że wyjątkowość pierwszego tomu nie wychodzi poza dalsze części. Potwierdzam. "Upadek Hyperiona" nie jest już tak magiczny, ale to wciąż kawał literatury s-f na wysokim poziomie.

Drugi tom kontynuuje wątki rozpoczęte w "Hyperionie", ale skupia się na czasie teraźniejszym. Nieliczne retrospekcje nie stanowią nawet namiastki historii opowiedzianych w "Hyperionie". Jednak pisarz wprowadził osobliwe połączenie wątku pielgrzymów z Hegemonią na skraju wojny z Intruzami. Simmons nie bawi się maskowanie rzeczywistości, wytwarzanie aury tajemniczości. Wiadomo co się dzieje, chociaż nie wszystko jest takie jakie się wydaje. Język oraz styl sprawiają, że lektura jest procesem gładkim i wciągającym. Tyle, że przy takim poziomie powiązań, relacji oraz skomplikowania, owa łatwość czytania niesie ryzyko zgubienia się w fabule. Wciąż mam wrażenie, że nie do końca zrozumiałam niektóre wątki. Możliwe, że nie wystarczająco zaaklimatyzowałam się w olbrzymim uniwersum powieści rządzonym przez fizykę i technologię. A ja, umysł humanistyczny chwilami w siebie wątpiłam. Jednak Simmons tworzy tak, że chce się przełamywać własne bariery, gdyż "Upadek Hyperiona" nawet dla mnie jest pozycją fascynującą i poszerzającą horyzonty. Sama postać Chyżwara jest trudna do opisania. Zupełnie inaczej wyobrażałam sobie interakcje pielgrzymów z Królem Bólu, ale nie czuję zawodu. Simmons pisze w sposób naprawdę nieprzewidywalny, bezkompromisowy, co we współczesnych powieściach jest dość rzadkie. Teraz ciężko jest uśmiercić ważnego bohatera czy uczynić go odmiennym od oczekiwań, kiedy czuje się na karku oddech rzeszy fanów.

"Upadek Hyperiona" nie pozostawia złudzeń - coś zmierza ku końcowi. Jednak co tak naprawdę kryje się za tym tytułem, nie sposób się domyślić, z pewnością nie jest to łatwe. Ostatnie strony to granie na nerwach, wyobraźni i intelekcie czytelnika. Świadoma własnej małości wiem, że czeka mnie powtórna lektura. Wiem, że będzie to inne doświadczenie, a powtórne czytanie będzie odkrywaniem detali, które za pierwszym razem umknęły lub złośliwie się schowały. Teraz nadchodzi pora by wezwać "Endymiona".

Never knew another/Dzieci demonów, J. M. McDermott

2012-01-17T22:20:00.000+01:00

Tytuł polski: "Dzieci demonów"
Tytuł oryginalny: "Never knew another"
Autor: J. M. McDermott
Seria: trylogia "Psia Ziemia" (tom 1); Seria Nowej Fantastyki
Wydawnictwo: Prószyński i S-ka
Rok wydania: 2012
Ilość stron: 270
Ocena: 4.5/6

"Dzieci demonów", tytuł jednoznacznie kształtujący wyobrażenie na temat książki. Pierwszy tom trylogii "Psia Ziemia" McDermotta w przeciwieństwie do tajemniczego, oryginalnego tytułu - wykłada na stół większość kart. Ale czy te najlepsze? Moim zdaniem nie. Autor wciąga czytelnika nie tylko w świat demonów, ale też zaprasza do dyskusji nad istotą dobra i zła - temat niezwykle oklepany. Jednak Amerykanin uczynił go nie tyle strawnym, co wciągającym i intrygującym.

Wędrowcy Bogini Erin, kobieta i mężczyzna, żona i mąż. Przemierzają świat by oczyścić go z półdemonów, przeklętej krwi - potomstwa ludzkich kobiet i sług bogini Elishty. Nie odróżnisz ich od wilków, chyba, że zdejmą wilczą skórę. Nie poznasz też ich imion. Znajdują ciało demona, a z jego czaszki pobierają strzępy pamięci. Muszą nie tylko oczyścić skażone miejsca, ale odnaleźć innych mu podobnych. Jej umysł zespoił się z jego wspomnieniami. Na imię było mu Jona. Jego umysł zdradzał istnienie dwóch półdemonów - Rachel i nieznanego z imienia mężczyzny.

Postacie kapłanów Erin przywodzą na myśl szamanów, czcicieli natury i jej mądrości. Sposób myślenia jest tak przepełniony duchowością, że uczynienie z kapłanki narratorki, wydaje się być fatalnym posunięciem. Na szczęście w powieści dominuje narrator trzecioosobowy, który wkracza wraz z ingerencją we wspomnienia Jony. To na tytułowych dzieciach demonów skupia się lwia część fabuły. Poznajemy ich życie, naznaczone lękiem przed zdemaskowaniem, wysiłek włożony w ukrycie swej sekretnej natury. Bez względu na to jakimi są istotami i tak czeka ich śmierć za to kim są - plugastwem, który niszczy życie.

O ile wątki Jony są klarowne i wyraziście napisane, tak fragmenty łowców demonów z początku sprawiają trudność, nawet zahaczają o bełkot. Jednak z biegiem stron opowieści nabierają sensu, przeskoki narracyjne nie wybijają z rytmu, a ten obcy świat chce się lepiej poznać. Nad "Dziećmi demonów" unosi się aura poezji, która objawia się nie tylko w postaci koanów Sent, ale w pozornych zdaniach. McDermott jest nie tylko prozaikiem, ale też poetą - co znalazło swoje odbicie w nastroju i klimacie powieści - zwyczajnym i zarazem niepokojącym.

Polska okładka zdecydowanie góruje nad oryginalną, która w pierwszym kontakcie mnie odrzuciła. Projekt Iriny Pozniak zaciera średnie wrażenia jakie wywołuje polski tytuł (wiadomo jakie są prawa rynku) - przykuwa uwagę i jednocześnie oddaje charakter powieści. Długo pozostanie jedną z moich ulubionych. Mając w pamięci nieszczęsną korektę w "Magii krwi", odetchnęłam z ulgą i nie mam zastrzeżeń. Powieść z pozoru wydaje się być zwyczajna i taka jakich wiele, ale historia oraz jej bohaterowie wciąż siedzą w mojej głowie. Za to "Dzieci demonów" dostały dodatkowe o.5 w skali ocen.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka oraz panu Marcinowi Zwierzchowskiemu.

Nowa Fantastyka 01/2012

2012-01-08T14:34:00.000+01:00

Tytuł: Nowa Fantastyka
Numer: 01 (352) 2012
Redaktor Naczelny: Jakub Winiarski
Wydawca: Prószyński Media Sp. z.o.o.

Ilość stron: 78

Typ: Miesięcznik
Cena: 9,99 PLN

Od jakiegoś czasu, nosiłam się z zamiarem prezentowania czytanej przeze mnie prasy, ale potrzebowałam chyba konkretnego kopniaka. Nim w pełni przeczytałam najnowszy numer "Nowej Fantastyki", przeżyłam gorączkowe przygotowania do świąt, poświąteczne "nic mi się nie chce, dajcie mi wszyscy spokój" oraz sylwestrowo - noworoczne chorowanie. Od czego zaczynamy lekturę czasopisma? Od ulubionej rubryki, autora czy tematu z okładki? Jeżeli jest to pierwszy kontakt z danym tytułem, to na co zwracamy baczniejszą uwagę?

Dotychczas wystarczała mi lektura spisu treści i pobieżny rajd po stronach. Jednak coś mi podpowiedziało, żeby zajrzeć do stopki redakcyjnej. A tam, najmniejszą czcionką widnieje taki oto tekst "(...) Za treść reklam nie odpowiadamy. Marcin Z. jest mistrzem ciętej riposty." Poczułam się jak w domu, bo nie ma nic gorszego niż magazyn kulturalny skierowany do przeciętnego odbiorcy, bez odznaczający się dozą humoru. Warstwa graficzna okładki zdaje się obiecywać coś zupełnie innego. Okładka gry recenzowanej przez Łukasza Wiśniewskiego (str. 77) , "Star Wars: The Old Republic", może wprowadzić w błąd. Jednak hasło "Fantastyka młodnieje" jest wystarczająco widoczna i zauważalna. Tak, dzieci i młodzież czytają książki, a fantastyka tworzona dla tej kategorii wiekowej wychodzi z cienia.

Artykuł napisany przez Marcina Zwierzchowskiego, "Fantastyka młodnieje" (str. 4) jest zgrabnym, uporządkowanym podsumowaniem zjawiska, które (co się oszukiwać) rozbłysło wielkim ogniem za sprawą serii Joanne K. Rowling o małym czarodzieju. Wcześniej też pisano powieści fantastyczne dla młodzieży, ale zasadniczo uważano ją za drugorzędną. Teraz wielkie wytwórnie filmowe, szukają potencjalnych kur znoszących złote jajka pośród powieści młodzieżowych. Niemal obowiązkowo muszą to być serie. Jednak o zmianie postrzegania tej literatury świadczy co innego - dla młodych chcą tworzyć uznani pisarze, czego przykładem jest Paolo Bacigalupi. Dla mnie to najlepszy dowód na zachodzące zmiany.

"Para buch, koła w ruch" (str. 12) to tekst Bartosza Czartoryskiego, którego można podczytywać na jego blogu, prezentuje motywy steampunkowe w kinie. W pewnym sensie poczułam niedosyt z powodu objętości tekstu. Z jednej strony temat znajduje się w polu moich zainteresowań, ale styl Czartoryskiego czyni steampunk jeszcze ciekawszym oraz wciągającym. Spacerem po ziemi nieznanej był artykuł "Wojna i odwet" (str. 14) Agnieszki Haskiej i Jerzego Stachowicza. Maciej Wierzbiński, na początku XX wieku, uprawiał antyniemiecką propagandę. Gdzie w tym wszystkim fantastyka? Ano ten człowiek przetłumaczył i wydał na własny koszt niemiecką fantastykę propagandową. Ponadto tekst daje wgląd w skrawek nastrojów na przełomie wieków, w końcu niechęć do nacji do dzisiaj stanowi składnik życia politycznego, niektórych oczywiście.

W numerze znajdziemy 5 felietonów, trochę szkoda, że ich autorami są sami mężczyźni. Na pierwszy ogień idzie Jakub Ćwiek i jego "Bohater z przypadku" (str. 3) Autor roztrząsa w nim fakt, że kultowość bohaterów to mieszanina zaskakujących, niepowtarzalnych składników. Operując przykładami Indiany Jonesa czy Jacka Sparrowa nie sposób się z tym nie zgodzić. Jakoś nie potrafię przywołać casusu stanowiącego wyjątek tej tezy. "Rady dla piszących" (str. 63) formułuje Michael J. Sullivan, którego debiutancka powieść została wydania w ramach "Serii Nowej Fantastyki". Lekkie i konkretne pióro nie opuszcza Sullivana, kiedy opisuje podstawy pracy pisarskiej. Tekst poszerzył moje spojrzenie na literaturę i kwestie, na które nie zwracałam większej uwagi. Stwierdzenie, że pisarze uczą się poprzez czytanie jest oczywistością, ale felieton Sullivana jest dla mniej najlepszym w całym numerze. Peter Watts w "Granicach dyskusji" (str. 73) operuje ciekawymi, choć smutnymi przez swą prawdziwość spostrzeżeniami. Z niektórymi nie da się dyskutować, więc co możemy zamiast tego? Z kolei "Poglądy alternatywne" (str. 72) Rafała Kosika z teorią wieloświata, gładko korelują z felietonem Łukasza Orbitowskiego, "Drugie życie Rhondy Williams" (str. 78), będącego recenzją filmu "Druga Ziemia" Mike'a Cahilla.

Na sam koniec zostawiłam opowiadania, które realizują główne hasło programu: "Fantastyka młodnieje". Jednak dwa z pięciu tekstów nie zapominają o stałych czytelnikach, niekoniecznie pragnących zanurzać się w otchłanie literatury dla "siuśmajtków". Pióro autorów każdego z umieszczonych opowiadań było dla mnie nowością, a na dodatek przyjemnym zaskoczeniem. Numer zdecydowanie zdominował Joseph Delaney. Poza dwoma opowiadaniami z czasów przed pierwszym tomem "Kronik Wardstone": "Opowieść Stracharza" (str. 40) i "Wiedźma zabójczyni" (str. 53) - opublikowany został wywiad z pisarzem przeprowadzony przez Jerzego Rzymowskiego (str. 9). W opowiadaniach Delaney'a doceniłam przede wszystkim bardziej klasyczne podejście do warstwy nadprzyrodzonej. Z kolei zmieniłam zdanie na temat Rafała Kosika. Jego "Felix, Net i Nika oraz Wędrujące Samogłoski" (str. 17) sprawiły, że do planów czytelniczych dołączyłam tę serię. Świetne pióro, humor, dialogi oraz prowadzenie historii. A ja myślałam, że to będzie dla mnie zbyt dziecinne.
Z doroślejszych tekstów zdecydowanie wyróżnia się opowiadanie Filipa Haka. "Krypta Dnia Sądu Ostatecznego (cztery hasła ze słownika postaci literatury nieznanej)" (str. 35) to przede wszystkim intrygująca zabawa formą - w czterech, encyklopedycznych hasłach została ujęta historia Everymana. Wybór stylu przypowieściowego, wydaje się być najrozsądniejszym, chociaż chwilami spomiędzy zdań wyciekała flegma. Za to "Eliminacja" (str. 57) Roberta Reeda roztacza aurę niepokoju, uczucia manipulacji i nierealności w futurologicznej scenerii. Kiedy czytam takie wizje przyszłości, cieszę się, że moje życie jest tu i teraz.

Poza tym nie brak recenzji książek, gier i filmów (zdębiałam czytając o "Sadze Zmierzch: Przed Świtem. Część 1."). Naprawdę nie planowałam tak długiego tekstu, ale styczniowy numer "Nowej Fantastyki" uważam za naprawdę udany. Całość jest jak najbardziej warta tych 9,99 zł.

Za egzemplarz, który umilił mi chwile świąteczno - depresyjno - infekcyjne dziękuję wydawcy "Nowej Fantastyki". :)

The Last Page/Magia krwi, Anthony Huso

2012-01-04T19:00:00.000+01:00

Tytuł polski: "Magia krwi"

Tytuł oryginalny: "The Last Page"

Autor: Anthony Huso

Seria: Seria Nowej Fantastyki

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka

Rok wydania: 2011
Ilość stron: 656
Ocena: 3.5/6

Patrząc na okładkę debiutanckiej powieści Anhtony'ego Huso ma się wrażenie, że przekaz jest jasny: "Złapię Cię, pozbawię krwi, potrzebnej do magicznych rytuałów". Coś zupełnie przeciwnego rysuje się podczas oglądania oryginalnej okładki, która zdecydowanie oddaje sens powieści. Nie spodziewajcie się prostej magii, tanich chwytów i ponętnych wampirzyc. Przygotujcie się na naukową magię w świecie industrialno - steampunkowym, z wątkiem uczuciowym w tle.

Nad Księstwem Stoneholdu unosi się widmo wojny. Nie ma co czekać, tylko wezwać Calipha Howla, następcę tronu, do objęcia tronu. Młody człowiek nie pali się do przyjęcia korony, chętniej zatopiłby się między regałami albo znalazł się w pobliżu Seny. Dziewczynie daleko do niewinnej i płochej niewiasty - to wiedźma Shradnae, pionek jednej z wielu frakcji działających w świecie powieści. Każda z nich chce powiększyć swoje wpływy, zdobyć kolejny skrawek władzy, by w końcu osiągnąć wszystko. Istnieje jednak księga, która pozwala władać mocą o porażającej sile. Zwie się "Cisrym Ta". Trudno będzie nie tyle ją odnaleźć, ale otworzyć.

Anthony Huso stworzył rzeczywistość niemal od podstaw, czerpiąc z dokonań fantastyki w dobrym tego słowa znaczeniu. Opierając się na szkielecie tego, co znane, nadał uniwersalnym cechom własną powłokę. Czasem są to zmiany kosmetyczne jak czarownice, rozgrywki polityczne czy sterowce. Innym razem, inwencja autora osiąga poziom totalny od historii, poprzez języki, kalendarz na magii kończąc. To właśnie magia jest tym, co wyróżnia debiutancką powieść Huso na tle wielu innych. To nie jest proste hokus - pokus i abrakadabra, ale dziedzina nauki, wymagająca ścisłego, matematycznego umysłu. Holomorfia, magia pochodząca z krwi nie stanowi jednak dominującego elementu fabuły. Bohaterowie nie rozpruwają sobie żył by przywołać gazetę z drugiej strony pokoju - czynią to w razie prawdziwej potrzeby. Tak naprawdę to osiągnięcia techniki, odkrywanie arkan technologi solwitriolowej, nie wspominając o osobliwej hodowli, mocniej odcisnęły się na kartach powieści. "Magii krwi" zdecydowanie bliżej do steampunku niż do fantasy w klasycznym rozumieniu. Co nie znaczy, że holomorfia została potraktowana marginalnie, jako sztuka sama w sobie.

Konstrukcja fabularna została osnuta wokół Calipha i Seny, których wątki dzieli znak jakości. Młody Howl jest inteligentny, oczytany i uporządkowany, takie też w odbiorze są strony skupiające się wokół jego osoby. Problemy zaczynają się, kiedy Huso wprowadza czytelnika w świat dziewczyny. Następuje dezorientacja i nijakość, co przy zawiłości jaką cechuje się "Magia krwi" jest dodatkowym obciążeniem. Historia jest naprawdę przemyślana, ale wymaga wysokiej koncentracji, co dla niektórych może być zniechęcające. Styl autora jest dość nierówny, od drobiazgowych opisów (od których można zapomnieć czego dotyczą), po próby popisania się wirtuozerią słowa ("Duże nakrapiane szafirem motyle, łasiły się do kwiatów i bezczelnie z nimi cudzołożyły"*). Ogarnięciu i usystematyzowaniu fabuły nie pomagał fakt, że autorski kalendarz nie został objaśniony w słowniczku. Nie sposób nawet oszacować ile czasu minęło od pierwszej do ostatniej strony "Magii krwi", co dla niektórych może być irytujące.

Mimo wszystko chce się czytać, dla Calipha i jego kariery polityczno - dyplomatycznej. Dla wgłębienia się w ten świat, poznania tajemnic "Cisrym Ta". Im bliżej ostatecznego starcia, tym przewidywania stają się coraz bardziej mętne. Wszystko się może zdarzyć, każdy może zdradzić, nawet najrozsądniejszemu mogą puścić nerwy. Pomimo nagromadzenia detali oraz zbytniej zawiłości, powieść wzbudza ciekawość, a uniwersum chciałoby się znaleźć w folderze biura podroży.

"Magia krwi" otrzymałaby solidne "4", w końcu do debiutów podchodzę z pewną dozą wyrozumiałości. Jednak takiej korekty nie można objąć milczeniem. Nie należę do osób szalenie spostrzegawczych, ale gdy błędy same wchodzą w oczy to świadczy tylko o jednym - partactwie. Literówki, błędy ortograficzne, chochliki (Cisrym Ta było Cirsym Ta, Megan zaś Magan), nie wspominając o interpunkcji. Gwoździem do trumny okazały się jednak znikające myślniki przy dialogach, szczególnie pod koniec książki. Przy takim stanie rzeczy cena okładkowa jest zawyżona. A szkoda, bo sama powieść ze swym naukowym zacięciem jest ciekawym debiutem w gatunku, gdzie o oryginalny pomysł nie jest łatwo.

________
* str. 251

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka oraz panu Marcinowi Zwierzchowskiemu.

Jak się czytało w 2011 roku?

2012-01-03T17:39:00.000+01:00

Szampan wypity, fajerwerki zaprezentowały symulację nalotu bombowego na miasto, a ból głowy odchodzi w niepamięć dzięki mantrze: "Nigdy więcej nie wezmę tego świństwa do ust". Więc może czas na małe podsumowanie? Książkowe rzecz jasna. W tym roku padł rekord przeczytanych egzemplarzy, bo jeszcze 91 książek w jednym roku nie udało mi się przeczytać. Czy żałuję, że nie dobrnęłam do setki? Nie tak bardzo, w końcu czytanie to nie wyścigi, a jak się obejść bez filmów, seriali i po prostu życia?

Nie będę się oszukiwać, ale przeważała fantastyka. Od czasu do czasu wybierałam coś bardziej obyczajowego bez magicznego anturażu, ale jednak tam gdzie dziwne stwory, magia i przygoda - tam serce moje. Plagą współczesnej literatury jest to, że mało która historia mieści się w jednej książce. Zewsząd spoglądają na mnie serie, cykle, trylogie, a ja cóż... jestem łatwa. Miniony rok upłynął mi pod kilkoma seriami. Na szczególne wyróżnienie zasługują "Zwiadowcy" Johna Flanagana, "Niecni dżentelmeni" Scotta Lyncha, trylogia arturiańska Bernarda Cornwella, "Gone" Michaela Granta oraz "Igrzyska śmierci" Suzanne Collins. Za "guilty pleasure" uchodzi lektura "Błękitnokrwistych" Melissy de la Cruz, która tak dokładnie przeczyszcza mózg, że szybko zapominam o czym była dana pozycja. Nie sposób pominąć kontynuacji jednej serii oraz początku nowej autorstwa Cassandry Clare. Z jednej strony lubię ją czytać, ale nie da się ukryć, że chwilami wtórność biła po oczach. Jednak amerykańska pisarka jest niezrównana w cliffhangerach. Bo jak inaczej określić zakończenie "Miasta upadłych aniołów"? Z czystego przyzwyczajenia czytam serię "Czarne kamienie" Anne Bishop choć daleka jestem od zachwytów. Jeden tom potrafi wciągnąć, a kolejny wkurzyć Ciekawie wystartowały serie: "Nevermore" Kelly Creagh, "Wojny diabłów" Kennetha B. Andersena oraz "Hyperversum" Cecilii Randall. A "Pieśni Hyperiona" Dana Simmonsa to jak odkrywanie nowych, zmutowanych wymiarów.

Z kontynuacji serii nie zawiodłam się na "Młodym samuraju" Chrisa Bradforda, której recenzję trzeciego tomu muszę nadrobić. Podobnie jest w przypadku "Akademii wampirów" Richelle Mead oraz trylogii "Czarnego Maga" Trudi Canavan. Trochę zawiodłam się na ostatnim tomie "Percy'ego Jacksona i bogów olimpijskich" Ricka Riordana oraz "Dziewczynach z Hex Hall. Diable szkło" Rachel Hawkins. Książka Riordana straciła ten pazur, a umiejscowienie akcji nie było zbyt czytelne dla kogoś nieznającego topografii tego miasta. Z kolei po wyrazistej pierwszej części, Rachel Hawkins zaserwowała mdłą papkę. Chociaż wolę wierzyć, że to zmiana tłumacza odbiła się czkawką na serii.

Teraz przedstawię moje top 15 roku 2011:

"Hyperion", Dan Simmons
"Łabędź i złodzieje", Elizabeth Kostova
"Drabina Dionizosa", Luca di Fulvio
"Shriek: Posłowie", Jeff Vandermeer
"Pachnidło", Patrick Suskind
"Wodospad", Joyce Carol Oates
"Hobbit, czyli tam i z powrotem", J.R.R. Tolkien
"Jaśki", Jean-Philippe Arrou-Vignod
"Czerwone gardło", Jo Nesbo
"Kłamstwa Locke'a Lamory", Scott Lynch
"Igrzyska śmierci", Suzanne Collins
"Nieprzyjaciel boga", Bernard Cornwell
"Bitwa o Skandię", John Flanagan
"Wielki Mistrz", Trudi Canavan
"Gone - Zniknęli. Faza czwarta: plaga", Michael Grant

Wyróżniłabym więcej pozycji, ale ta piętnastka zrobiła na mnie największe wrażenie. Z upływem czasu, kiedy nabieramy większego dystansu - pierwsze wrażenia nie zawsze mają w sobie tyle mocy, by zachować swą pierwotną intensywność.

Wśród tych 91 pozycji znalazło się też garść rozczarowań. Nie wszystkie są dowodem złego warsztatu pisarza, ale zawartych w nich treści:

"Prowadź pług swój przez kości umarłych", Olga Tokarczuk
"Buszujący w zbożu", J.D. Salinger
"Księga cmentarna", Neil Gaiman
"Pałac Północy",Carlos Ruiz Zafon
"Jutro", John Marsden
"Czarnoksiężnicy", Jack Dann i Gardner Dozois
"Moje życie z Mozartem", Eric - Emmanuel Schmitt
"Piąta strona świata", Kazimierz Kutz
"Kiedy byliśmy sierotami", Kazuo Ishiguro
"Anioł", L.A, Weatherly
"Niewidzialny pierścień", Anne Bishop
"Strzeż się psa. Psi kryminał", Izabela Szolc
"Dziewczyny z Hex Hall. Diable szkło", Rachel Hawkins
"Blask", Alexandra Adornetto
"Drugie życie Bree Tanner", Stephenie Meyer

Czego bym sobie życzyła w tym roku? Teraz popełnię garść życzeń i postanowień, z których pewnie niewiele wyniknie:

Przeczytać "Władcę Pierścieni" Tolkiena oraz inne jego dzieła.
Zmierzyć się z Philippem K. Dickiem, Lovecraftem, Stefanem Grabińskim, Peterem Wattsem, Ianem R. McLeodem i Orsonem Scottem Cardem (na ile biblioteka pozwoli)
Nie rzucać się na książki w bibliotece jak Garfield na lazanię, a częściej korzystać z własnej biblioteczki.
Trochę klasyki nie zaszkodzi, a nie będę się przyznawała czego nie przeczytałam.
Aby blogger nie doprowadził mojej decyzji o zmianie domeny blogowej do stanu dojrzałości. Odkąd założyłam drugiego bloga, sypie się subskrybowanie na blogrollach.
Częściej sięgać po polskich autorów.
Więcej różnorodności gatunkowej. Trochę więcej kryminału czy powieści obyczajowej nie powinno mnie zabić?
Zminimalizowania blokad czytelniczych i zwiększenia napływu weny twórczej.
Zmierzyć się z książką w języku angielskim. Jeszcze niczego obcojęzycznego nie czytałam w oryginale, a tylko angielski jako tako rozumiem.
Żeby za rok było co podsumowywać. ;)

Książkowy rok 2012 uważam za rozpoczęty.

Hyperversum, Cecilia Randall

2011-12-29T18:30:00.000+01:00

Tytuł: "Hyperversum"
Autor: Cecilia Randall
Seria: Hyperversum
Wydawnictwo: Esprit
Rok wydania: 2011
Ilość stron: 748
Ocena: 4/6

Jedne książki, choć o skromnych gabarytach, czasem czyta się tygodniami. Inne tytuły, oznaczające się pokaźną zawartością, wciągają na tyle, że po 3 dniach widzimy ostatnie zdanie. Do tej drugiej kategorii zaliczam "Hyperversum" Cecilii Randall. Powieść mnie zaskoczyła, wciągnęła pomimo świadomości pewnych niedociągnięć. Pierwszy tom serii zakończył się w taki sposób, że z chęcią sięgnę po kontynuację. Powieść Randall nie jest wysokich lotów, ale oznacza się solidnością, pomysłem i bardzo lekkim piórem.

Tytułowe "Hyperversum" jest grą oznaczającą się wysokim poziomem technologicznym. Dzięki wizjerom 3D, rękawiczkom z optycznego włókna oraz mikrofonowi, gracze mogą całkowicie wczuć się w świat gry. Zaś same możliwości wyboru scenariusza są praktycznie nieskończone. Na wspólne granie przygotowuje się dwudziestodwuletni Daniel Freeland. Po kilku miesiącach przyjeżdża z Francji jego przyjaciel Ian Maayrkas. Do gry dołączą się jeszcze Martin (młodszy brat Daniela), Jodie (jego dziewczyna) oraz Carl i Donna. Scenariusz gry opracował Ian, które ostatnie miesiące spędził w bibliotekach, pracując nad doktoratem. Maayrkas jest historykiem mediewistą więc nie mógł nie zabrać znajomych do XIII wiecznej Francji u progu wojny zakończonej bitwą pod Bouvines. Jednak coś poszło nie tak, wyczuwalne spięcie, może awaria. Nim mija kilka chwil, wiedzą już jedno - utknęli w średniowiecznej Francji i to już nie jest gra.

Cecilia Randall wzięła w obróbkę motyw stary jak świat, ale nie sposób odmówić jej inwencji i pomysłowości. W niedługim czasie daje się zauważyć, że historia została przemyślana i solidnie skonstruowana. Liczne zwroty akcji, zbiór wyraźnych, choć zbyt przewidywalnych bohaterów oraz lekkie pióro uczyniły z "Hyperversum" lekturę przyjemną, wciągającą i dynamiczną. Język jakim operuje autorka jest żywy, klarowny i nie nadwyręża wyobraźni. Nie miałam najmniejszego problemu z odnalezieniem się w trzynastowiecznej Francji. Powieść jest tylko dobra, ponieważ nie można oprzeć się wrażeniu, że opowieść trąci nieco naiwnością. Świat postaci jest zasadniczo dwubarwny, czarno - biały i odstępstw od reguły nie sposób dostrzec. Randall z pewnością czytała "Zwiadowców" Johna Flanagana. Ian i Daniel zbyt mocno przypominali mi Willa i Horacego by uznać to za dzieło przypadku. Za to zakończenie, choć trudno nazwać je nowatorskim, reprezentuje styl, który naprawdę lubię - zapowiedź fabuły kolejnego tomu. Teraz tkwię w oczekiwaniu na drugi tom, bo pomimo wad, książka zapewniła mi dużo rozrywki i relaksu.

"Hyperversum" to przyjemne i pozytywne czytadło z historią w tle. Debiutująca pisarka przez sam fakt wyboru takiego miejsca i akcji oraz wykonanie zasługuje na odrobinę uznania. Średniowieczna Francja okazała się fascynująca i przyjemna w odbiorze, co tylko potwierdza wnikliwość Randall w badaniu tego skrawka historii i obyczajów. Bohaterowie są chwilami zbyt pozytywni i przewidywalni, ale nie na tyle, by odrzucać od "Hyperversum". Mam nadzieję, że na kontynuację nie będzie mi dane zbyt długo czekać.

Mój dzień w książkach z bonusem

2011-12-20T10:25:00.000+01:00

Podpatrzyłam u Silaqui, ale pomysł wypłynął od Lirael, która zaadaptowała na polskie warunki zabawę wymyśloną przez Cornflower. A teraz o co właściwie chodzi?

Reguły są proste:

"Zadanie polega na tym, żeby poniższe zdania uzupełnić tytułami książek, ale muszą to być wyłącznie pozycje przeczytane przez Was w 2011 roku. Tekst należy umieścić na swoim blogu. Osoby, które nie mają bloga, mogą napisać opowieść w komentarzu.

Tytuły można odmieniać przez przypadki. Wskazane jest też podlinkowanie ich do Waszych recenzji. Historia może mieć charakter absurdalno-żartobliwy lub śmiertelnie poważny."

Mój dzień w książkach

Zaczęłam dzień (z) _____.
W drodze do pracy zobaczyłam _____
i przeszłam obok _____,
żeby uniknąć _____ ,
ale oczywiście zatrzymałam się przy _____.
W biurze szef powiedział: _____.
i zlecił mi zbadanie _____.
W czasie obiadu z _____
zauważyłam _____
pod _____ .
Potem wróciłam do swojego biurka _____.
Następnie, w drodze do domu, kupiłam _____
ponieważ mam _____.
Przygotowując się do snu, wzięłam _____
i uczyłam się _____,
zanim powiedziałam dobranoc _____ .

A teraz opowiem Wam moją historię:

Zaczęłam dzień z czerwonym gardłem. W drodze do pracy zobaczyłam białego tygrysa i przeszłam obok drabiny Dionizosa, żeby uniknąć wodospadu, ale oczywiście zatrzymałam się przy ruinach Gorlanu. W biurze szef mi powiedział: "Halt w niebezpieczeństwie" i zlecił mi zbadanie kłamstw Locke'a Lamory. W czasie obiadu z Jaśkami zauważyłam Excalibura pod splątanymi sieciami. Potem wróciłam do swojego biurka nowicjuszki. Następnie w drodze do domu kupiłam mechanicznego anioła, ponieważ miałam pokutę. Przygotowując się do snu, wzięłam księgę cmentarną i uczyłam się prowadzić swój pług przez kości umarłych, zanim powiedziałam dobranoc kosogłosowi.

Bonusowo dodaję wersję filmową:

Zaczęłam dzień z melancholią. W drodze do pracy zobaczyłam czarnego łabędzia i przeszłam obok londyńskiego bulwaru, żeby uniknąć Conana Barbarzyńcy, ale oczywiście zatrzymałam się przy truskawce i czekoladzie. W biurze szef mi powiedział: "Nie opuszczaj mnie" i zlecił mi zbadanie jak zostać królem. W czasie obiadu z kowbojami i obcymi zauważyłam druhny pod zieloną latarnią. Potem wróciłam do swojego biurka dziewczyny z marzeniami. Następnie w drodze do domu kupiłam parasolki z Cherbourgha, ponieważ miałam jeden dzień. Przygotowując się do snu, wzięłam Thora i uczyłam się miłości i innych używek, zanim powiedziałam dobranoc o północy w Paryżu.

Catching Fire/ W pierścieniu ognia, Suzanne Collins

2011-12-19T16:17:00.001+01:00

Tytuł polski: "W pierścieniu ognia"
Tytuł oryginalny: "Catching fire"
Autor: Suzanne Collins

Seria: Igrzyska Śmierci (tom 2)
Wydawnictwo: Media Rodzina
Rok wydania: 2009
Ilość stron: 359
Ocena: 5/6

Ledwie minął tydzień, a z nadzieją podszytą obawami zaczęłam czytać drugi tom "Igrzysk Śmierci". Suzanne Collins udało się napisać wciągającą, zaskakującą i nieprzewidywalną historię. Nawet jeśli domyślałam się w jakim kierunku zmierza cała trylogia, jakie będzie jej zakończenie - wiedziałam, że po drodze wszystko może się zdarzyć. Drugi tom okazał się być godnym kontynuatorem trylogii.

Ostatnie Głodowe Igrzyska, a raczej ich finał, zdecydowanie nie przypadł do gustu Kapitolowi. Po wielu latach, widmo buntu staje się coraz wyraźniejsze. Tylko jedna osoba jest za to odpowiedzialna, tylko jedna ma za zadanie przekonać nie tylko całe Panem z Kapitolem na czele, ale samego prezydenta Snowa. Tournee zwycięzców będzie sprawdzianem dla wiarygodnego odgrywania farsy i zasypywania iskier buntu popiołem. Potem już 75. Głodowe Igrzyska, wyjątkowe. To będzie trzecie ćwierćwiecze Poskromienia - wtedy reguły gry ulegają pewnym modyfikacjom.

"W pierścieniu ognia" wychodzi poza kwestie przetrwania, prywatne emocje i mały, osobisty świat bohaterów. To co się wydarzyło się w poprzedniej części, odebrało im część prywatności i możliwość życia własnym życiem z dala od koszmaru, który był ich udziałem. Ich prywatny bunt odcisnął swe piętno na mieszkańcach dystryktów. Stali się symbolem, sztandarem i statuą. Oczekiwania z każdej ze stron są tak jasne jak sprzeczne, a oni muszą grać jak im zagrają, jeśli mają ocaleć ci, na których im zależy. A jeśli na pewne rzeczy nie ma się już wpływu?

Świat Katniss po walce na arenie to nie tylko próba powrotu do normalności, ale uporządkowania własnych uczuć. Ma teraz nowy dom, dużo pieniędzy, ale też dług wdzięczności wobec mieszkańców dystryktu. Collins zgrabnie wybrnęła z licznych pułapek jakie niosą ze sobą wątki z trójkątami uczuciowymi. Ten między bohaterami jest skomplikowany, niejasny, naznaczony bliznami oraz strachem. Tutaj nie ma miejsca na gorące wyznania, patetyczne gesty i pełne poezji uniesienia. Proza życia w dodatku obciążona traumami wpływa na priorytety. Katniss nie chce wychodzić za mąż i sprowadzać dzieci na ten świat - chce być twarda i silna dla swojej siostry. Czy w takiej sytuacji i silnym poczuciu odpowiedzialności za innych, może być miejsce na miłość?

"W pierścieniu ognia" może nie trzyma w napięciu tak jak "Igrzyska śmierci", ale pod względem psychologicznym i emocjonalnym wchodzi na wyższy poziom. Historia została nie tylko dobrze skonstruowana, ale przede wszystkim świetnie napisana. Bohaterowie są po prostu ludźmi wraz ze swoimi charakterami, uczuciami oraz wadami. Czasami miałam wrażenie, że są zbyt prawdziwi - stoją obok mnie, a ja słyszę ich głosy. Tylko cudem powstrzymałam się przed ponownym przeczytaniem, a teraz trochę tęsknię za trylogią.

Tollins - explosive tales for children/Toliny - wystrzałowe opowieści dla dzieci, Conn Iggulden

2011-12-11T14:20:00.000+01:00

Tytuł polski: "Toliny - wystrzałowe opowieści dla dzieci"
Tytuł oryginalny: "Tollins - explosives tales for children"
Autor: Conn Iggulden
Seria: Toliny
Wydawnictwo: Świat Książki
Rok wydania: 2010
Ilość stron: 172
Ocena: 5/6

Od dawna nie jestem dzieckiem, ale swego czasu przetoczyła się wyraźna promocja oraz fala recenzji na temat serii książek dla młodszych. Conn Igguldsen zasłynął przede wszystkim jako autor powieści historycznych o Dżyngis-chanie, Juliuszu Cezarze - stąd osobliwości "Tolinów" nie da się przeoczyć. Powstała książka dla dzieci napisana bardzo zgrabnie, spójnie i zabawnie. Do tego dochodzą ilustracje Lizzy Duncan i otrzymujemy wystrzałową całość.

Czym są Toliny? Nie są duszkami choć tak jak one mają skrzydła. Nie są tak małe jak one i potrafią zaśpiewać dźwięk his, kiedy duszki brzmią jak skrzecząca ropucha. Jedni i drudzy niespecjalnie za sobą przepadają. Zdarza się, że Toliny używają duszków do czyszczenia filiżanek. Kolonia Tolinów zamieszkuje Szerłudkowo i muszą stosować się do zasad, a najważniejszą z nich jest zakaz rozmawiania z ludźmi. Z zasady są dla nich niewidoczne, choć dzieci mogą je zauważyć. Lecz pewnego dnia jeden mały Tolin ugrzązł w fajerwerku czyniąc w czasie eksplozji piękną, kolorową projekcję. Brodacze z fabryki fajerwerków długo próbują odkryć sekret, aż jeden zakłada niebieskie okulary...

Centralną postacią książki podzielonej na trzy księgi, jest Iskrzak. To on szuka sposobu na zaprzestanie ładowania współbraci do fajerwerków, interesuje się możliwościami medycy i niczym prawdziwy naukowiec, w drodze eksperymentów rozgryza świat. W zaciemnionej społeczności Tolinów jest niczym kaganek oświaty, Tolin oświecenia, Tolinardo Da Vinci... Całość zamieszczona w 172 stronach przemyka przed oczami z prędkością światła. Ledwie człowiek oswaja się z magicznymi skrzydlatymi stworzeniami, przywiązuje się do bohaterów, a tu już koniec.

"Toliny" to niezwykle pozytywna i czytelna pozycja dla małych czytelników. Nie bez znaczenia są ilustracje, które ułatwiają poznanie świata przedstawionego - nie odbiegającego zanadto od klasycznego wyobrażenia. Na przeszkodzie stoi cena, bo 45 zł na 172 strony literatury dziecięcej (w dodatku nieznanej) to dla przeciętnego Polaka wydatek do przemyślenia. Jakość wydania w znacznej mierze tłumaczy tę kwotę. Świat Książki zainwestował w twardą oprawę, solidne zszycie i kredowy papier. Z pewnością strach ofiarować taką książkę dziecku - demolce, ale "Toliny" są tak wciągające, że chce się do nich wracać. Nie tylko mały czytelnik doceni, ale sądzę, że niejeden dorosły również.

Tomorrow: When the war began/Jutro, John Marsden

2011-12-08T18:00:00.000+01:00

Tytuł polski: "Jutro"
Tytuł oryginalny: "Tomorrow: When the war began"
Autor: John Marsden
Seria: Jutro
Wydawnictwo: Znak
Rok wydania: 2011
Ilość stron: 270
Ocena: 3/6

Gdyby nie blogi, pewnie nie zwróciłabym uwagi na tę pozycję, a tym bardziej na autora. John Marsden to oddany pedagog, który nie mógł siedzieć bezczynnie i patrzeć jak młodzież nie czyta książek. Zaczął więc sam dla nich pisać, ale największy rozgłos przyniosła mu seria "Jutro", powstała w 1993 roku. Po tylu pochlebnych opiniach spodziewałam się czegoś naprawdę dobrego, ale pierwsze strony przywiodły mi tylko jedną myśl - "nie zapowiada najlepiej" i zasadniczo tak było do ostatniej strony.

Wojna nigdy nie jest dobra. Siedzimy sobie w znajomych od lat czterech kątach i choć mamy świadomość, że wszystko jest możliwe - wojnę w naszym kraju skutecznie negujemy. John Marsden stawia swoich bohaterów w takiej nieprawdopodobnej sytuacji. Siedmioro nastolatków o różnych osobowościach, umiejętnościach i pomysłach zostaje zdanych na samych siebie. Co ja bym zrobiła, gdyby moje miasto zostało zaatakowane, zbombardowane czy zajęte przez wojsko? Mam nadzieję, że nigdy nie będzie dane mi się o tym przekonać. Powieść Marsdena nie miała w sobie tej siły, by automatycznie stawiać przede mną nieprzyjemne obrazy. "Jutro" nie wzbudziło we mnie emocji, nie przeżywałam eskapad bohaterów. Nawet grozę wojny ledwie zauważałam, nawet jeśli to była "czysta" inwazja.

Narratorką jest Ellie, która wyznaczona przez resztę grupy, spisuje wydarzenia ostatnich dni. Chronologia obejmuje czas od planowanej wycieczki do lasu, przez odkrycie, że coś jest nie tak i kończy na dostosowywaniu się do nowej sytuacji. Na samym początku zadawałam sobie pytanie, czemu do tego zadania nie wyznaczyli chłopca. Może oszczędzono mi rozmemłanych przemyśleń i wątpliwości od których bolały zęby? Wiem, że to młode, nieopierzone dzieciaki znajdujące się w ekstremalnej sytuacji, ale w końcu trzymam w rękach hojnie nagradzaną literaturę. Przez całą powieść zastanawiałam się, po co Ellie opisuje swoje uczucia i myśli względem Lee i Homera? Za bardzo mi to pachniało emocjonalnym ekshibicjonizmem. Jeżeli ma pisać o sprawach ważnych dla całej siódemki, by to, czego dokonali oraz co przeżyli nie przepadło razem z nimi, takie "akcenty" zwyczajnie rażą. Gdyby autor zdecydował się oprzeć fabułę na wspomnieniach dziewczyny, co najwyżej nie wychodzące poza ramy prywatnego pamiętnika - nie miałabym zastrzeżeń.

Cóż można napisać o bohaterach, poza tym, że jakoś sobie radzą i uparcie nie zamierzają zawładnąć wyobraźnią? W myśl teorii, w której ludzie potrzebują bliskości w obliczu niebezpieczeństwa (wystarczy zanotowany wzrost urodzeń po zamachu na WTC), Marsden zabawia się w swatkę. Chwilami miałam wrażenie, że akcja dzieje się na bezludnej wyspie na którą trafili Ellie, Homer, Corrie, Kevin, Fi, Lee, Robyn i później też Chris. Tam zaczynają się urządzać i planować życie z długofalowym wyprzedzeniem. Można było śmiało zapomnieć, że gdzieś niedaleko trwa wojna. Pominę fakt, że dopiero słowo Aborygen rzuciło moje podejrzenie, że to jednak Australia.

Rozczarowałam się. Spodziewałam się godnego konkurenta dla serii Gone Michaela Granta, która potrafi mnie mocno przyszpilić do książki, a bohaterowie kłębią się w głowie przez kilka kolejnych dni. Z drugiej strony przyjemnie było poczytać o czasach, gdzie nie ma internetu, telefonów komórkowych i Lady Gagi. Zwykły świat, pozbawiony snobizmu oraz ambicji z pewnością jest miłą odmianą i nawet przemyślenia narratorki nie są w stanie tego zepsuć. "Jutro" Johna Marsdena nie wyszło poza kartki, stając się pozycją o której szybko zapomniałam. Prawdopodobnie sięgnę po drugą część z siedmiu, w myśl, że początki nie zawsze muszą być udane, a cykl może się rozwijać na lepsze. To nie zmienia jednak zdania, że "Jutro" w moich oczach pozostaje literaturą przeciętną.

The High Lord/Wielki Mistrz, Trudi Canavan

2011-12-01T18:22:00.000+01:00

Tytuł polski: "Wielki Mistrz"
Tytuł oryginalny: "The High Lord"
Autor: Trudi Canavan
Seria: trylogia Czarnego Maga (tom 3)
Wydawnictwo: Galeria Książki
Rok wydania: 2008
Ilość stron: 714
Ocena: 5/6

Od przeczytania "Nowicjuszki" minęło 9 miesięcy nim w moje ręce trafił ostatni tom trylogii. W ciągu tych miesięcy odczułam przykry skutek paskudnej ciekawości. Od razu ostrzegam, nie szukajcie informacji na temat "Trylogii Zdrajcy" póki nie przeczytacie ostatniego zdania "Wielkiego Maga". Chociaż dostałam nauczkę na przyszłość, to mimo wszystko ta książka potrafiła mnie zaskoczyć i mocno wciągnąć w swoją historię. Z jednej strony czułam żal, że to już koniec, ale na szczęście Trudi Canavan nie mogła oprzeć się pokusie i nie porzuciła tego świata.

Ostatni tom zdecydowanie należy do Akkarina, który dotychczas był postacią epizodyczną, otoczoną nimbem mrocznej tajemnicy. Kiedy decyduje się pokazać Sonei, swojej nowicjuszce, inną twarz - tak naprawdę odsłania pieczołowicie wymazaną historię Gildii i magii. Co tak naprawdę wydarzyło się przed wieloma laty w Sachace? Dlaczego został czarnym magiem? Jakie niebezpieczeństwo grozi Kyralii, czy Gildia jest w stanie się obronić? To dla Sonei trudny czas, w którym nie tylko pozna skrywaną prawdę i powagę sytuacji. Podejmie decyzję pełni świadoma grożących konsekwencji. Głupców wśród mędrców nigdy nie brakuje.

"Wielki Mistrz" jest powieścią dynamiczną, spójną i pomysłową. Niewielkie dłużyzny to zasługa wątku Dannyla, który miał za zadanie pojmać spiskowców. O ile wątek podróży Dannyla śladami Akkarina był jasnym punktem "Nowicjuszki", tak tutaj zaciskałam zęby. Całość, jak na manifestację walki dobra ze złem, pozostaje lekturą wciągającą, zaskakującą i emocjonującą. Będąc świadoma rozwoju jednego wątku, w duchu gratulowałam Canavan, że uczyniła go solidnym i realnym. Moje zaskoczenie nie miało granic i przez kilka dni trawiłam fakt, na który nie byłam przygotowana.

Nie będę ukrywać, że ma miejsce ostateczna batalia, ale od samego początku wyobrażałam ją sobie zupełnie inaczej. Canavan udało się uniknąć schematyczności i nijakości, co w dużej mierze ułatwiała sama natura magii Ichanich. Potyczkom daleko od patosu, rycerskości i eleganckiej wymiany zaklęć. Ze stronic sączy się fizyczność oraz determinacja. Chaos, podstęp i solidarność. Krew, pot i łzy, a przede wszystkim nieustanny, ogromny wysiłek. Plastyczność opisów do dzisiaj przywołuje obrazy w mojej głowie, a wraz z nimi szeroką paletę emocji. Jeśli książka potrafi oddziaływać wiele dni po zamknięciu ostatniej strony, to znaczy, że tej pisarki nie można ignorować. Ja z pewnością nie zamierzam.

Trylogia "Czarnego Maga" może nie jest wybitnym przedstawicielem fantasy o magach i czarodziejach, ale z pewnością pozostaje literaturą wartą uwagi. Muszę zwrócić uwagę, że "Gildia Magów" jest debiutem australijskiej pisarki, ale ostatni tom jest dowodem na to, że Canavan uczyniła duży postęp w warsztacie. Jestem ogromnie ciekawa jej kolejnych powieści i mam nadzieję, że któregoś dnia spali ostatni most łączący to uniwersum z jej wyobraźnią i stworzy coś nowego, równie dobrego.

PS. Podczas czytania "Wielkiego Mistrza", a konkretnie wątku Akkarina widziałam tylko jedną twarz - Toma Hiddlestona. Tylko ja tak mam czy macie własne wyobrażenia?

Tom Hiddleston jako Loki w filmie "Thor" był fenomenalny.
Jego wielowymiarowa kreacja aktorska zasługuje na garść nominacji.
Do dzisiaj jestem pod wrażeniem.

The Enemy of God/Nieprzyjaciel boga, Bernard Cornwell

2011-11-30T19:00:00.000+01:00

Tytuł polski: "Nieprzyjaciel boga"
Tytuł oryginalny: "The Enemy of God"
Autor: Bernard Cornwell
Seria: Trylogia arturiańska (tom 2)

Wydawnictwo: Instytut Wydawniczy Erica
Rok wydania: 2010
Ilość stron: 550
Ocena: 6/6

Pierwszy tom "Trylogii arturiańskiej" był dla mnie prawdziwym odkryciem i przyjemnością. Spojrzenie na legendy z innej, surowej i realistycznej strony dało podwaliny pod wciągającą i uzależniającą lekturę. "Zimowy monarcha" nie tylko odkrył przede mną świetnego pisarza, ale dał mi sposobność kontaktu literatury najlepszego sortu. Jednak przez myśl mi nie przeszło, że "Nieprzyjaciel boga", drugi tom trylogii, tak bezpardonowo przebije swego poprzednika.

Bitwa została wygrana, pyrrusowe zwycięstwo przyniosło upragniony pokój w Brytanii. Mordred wyrasta na rozpaskudzonego i okrutnego młodzieńca, ale władza wciąż tkwi w rękach jego opiekunów. Artur jest uwielbiany, a on sam widząc kraj ze swoich marzeń nie zapomina o grożących niebezpieczeństwach. Merlin nie ustaje w poszukiwaniach Skarbów Brytanii, ale jego autorytet zdaje się przygasać, kiedy chrześcijaństwo rośnie w siłę. Saksoni tak łatwo nie odejdą z wyspy, ale dzięki połączonym siłom Brytanii wizja zwycięstwa nabiera realnych kształtów. Nie wszystkich ambicje spoglądają w tym samym kierunku co Artur. Zawsze będzie ktoś niedoceniony, którego ambicje nie dają o sobie zapomnieć. Niektórzy zbyt późno otwierają oczy na prawdę, kiedy nie chcą jej zobaczyć.

"Nieprzyjaciel boga" stanowi niesamowitą mieszankę ludzkich charakterów, doświadczeń, nieuchronności losu oraz silnych emocji. To tutaj tak naprawdę poznajemy bohaterów, to w tej powieści ich wartości zostają wystawione na próbę, a czerń i biel nie występują w czystej postaci. Derfel, który jest zarazem narratorem opowieści staje się głównym i jeszcze bardziej wyrazistym bohaterem. To już nie ten młodzieniec, któremu oczy błyszczały na sam widok Artura, ale mężczyzna, który emanuje mądrością życiową oraz silnym kręgosłupem moralnym. Cóż można rzec o tytułowym "Nieprzyjacielu boga"? Jego krótkowzroczność oraz zaślepienie czynią go coraz mniejszym. Pojawia się pytanie dzięki czemu tak naprawdę zawładnął umysłami mu współczesnych, że doczekał się legend i poematów? Cornwell uczynił z niego człowieka z krwi i kości, marzyciela nieumiejącego spojrzeć prawdzie w oczy. Nawet Ginewra, postać niezwykle kontrowersyjna każe czytelnikowi spojrzeć na sprawy z jej strony.

To nie jest powieść, którą mogę rozkładać na elementy pierwsze i analizować wątek za wątkiem. Przebogata opowieść, pełna emocji, zwrotów oraz realnych i wiarygodnych postaci oddziałuje na mnie całościowo. Tu nie ma słabych momentów, niepotrzebnych epizodów czy fatalnie poprowadzonych wątków. "Nieprzyjaciel boga" przemówił do mojego serca i udowodnił, że historię można przeżywać całym sobą i wraz z ostatnim zdaniem doznać uczucia spełnienia. To jedna z najlepszych książek jakie dane mi było przeczytać. Przede mną tylko "Excalibur". Jednocześnie chcę zanurzyć się w lekturze, ale świadomość końca każe mi odwlekać tę chwilę.

The Hunger Games/Igrzyska śmierci, Suzanne Collins

2011-11-29T15:10:00.000+01:00

Tytuł polski: "Igrzyska śmierci"
Tytuł oryginalny: "The Hunger Games"
Autor: Suzanne Collins
Seria: Igrzyska śmierci
Wydawnictwo: Media Rodzina
Rok wydania: 2009
Ilość stron: 351
Ocena: 5/6

Istnieje sobie kabaret, zwie się "Grupa Rafała Kmity". W połowie lat dziewięćdziesiątych zaprezentował swój "Pop show", które po kilku latach okazało się prorocze. Kto pamięta reality show różnej maści ten wie, że dla sławy ludzie są zdolni pokazać wszystko, nawet własną śmierć. O serii Suzanne Collins usłyszałam prawie 3 lata temu, ale ogólna koncepcja była dla mnie zbyt upiorna by poświęcić jej więcej czasu. Teraz, znieczulona choćby przez świetną serię Michaela Granta "GONE", przypomniałam sobie o "Igrzyskach śmierci". Mam nadzieję, że ta wizja w przyszłości nie okaże się w żadnej mierze prorocza.

Ameryka Północna w bliżej nieokreślonej przyszłości to nie USA ani Kanada, ale nowe państwo - Panem. Centrum władzy mieści się w Kapitolu otoczonym dwunastoma Dystryktami. Kiedyś było ich trzynaście, ale upadek powstania przyniósł nowy porządek i władzę opartą na surowym prawie i dyktaturze. Kapitol nie wybacza, ale co roku przypomina swoją siłę organizując Głodowe Igrzyska. Każdy Dystrykt musi złożyć daninę w postaci chłopca i dziewczyny między 12 a 18 rokiem życia, by niczym gladiatorzy stoczyli walkę na śmierć i życie ku uciesze mas. A zwycięzca może być tylko jeden.

Na ten świat spoglądamy oczami szesnastoletniej Katniss Everdeen z Dwunastego Dystryktu, pełnego kopalń węgla i głodujących ludzi. Po śmierci ojca wzięła na swoje barki ciężar zapewnienia matce i siostrze pożywienia, łamiąc prawo przekracza granice by w lesie upolować zwierzynę, zebrać korzonki, owoce i zieleninę. Nie jest w tym osamotniona mając za towarzysza Gale'a również zdolnego myśliwego. Kiedy podczas Dożynek wylosowana zostaje Prim, Katniss zgłasza się na ochotnika na miejsce siostry. Nie spodziewa się, że tym drugim będzie Peeta Mellark - chłopiec, któremu coś zawdzięcza.

Nawet nie wiem od czego zacząć, ponieważ Głodowe Igrzyska przez samą swą naturę są absurdalne, niedorzeczne i potwierdzające tezę, że okrucieństwo jest wynalazkiem człowieka. Od 74 lat rodziny muszą posyłać swoje dzieci na pewną śmierć, aby obywatelom stolicy się brakowało rozrywek. Historia lubi się powtarzać, wystarczy wspomnieć starożytne walki gladiatorów lub haracz jaki Ateńczycy składali Minotaurowi (7 dziewczyn i 7 chłopców). Drugi przykład płynie z mitologii, ale nie można zakładać, że to czysty wymysł. Przez większość stron oswajałam się z wizją dzieci wrzuconych do terrarium by się nawzajem pozabijały, wyobrażałam sobie dwunastoletnie dziecko uciekające przed takim osiemnastolatkiem... Na szczęście Collins łagodziła wyobraźnię, ponieważ tak naprawdę nie daje się odczuć, że tam są słabe i niewinne dzieci. Przynajmniej nie aż tak. Patrzymy na to z perspektywy współczesności, ale Głodowe Igrzyska odbywają się od 74 lat i każde dziecko żyje ze świadomością, że może zostać wylosowane. Taka wiedza zabija część dzieciństwa.

Cała powieść została oparta na barkach Katniss, ale Peeta skutecznie przejmuje od niej niemałą część tego ciężaru. Z jednej strony mamy odważną, wysportowaną z silnym instynktem przetrwania, ale też trzymającą uczucia w ryzach dziewczynę. Z drugiej mamy syna piekarza, emanującego dobrocią, pozostąjącego wielką niewiadomą. Collins uczyniła Katniss narratorką i jej spostrzeżenia oraz wspomnienia nadają powieści swoistego wyrazu nie pozbawionego emocji i napięcia. Na szczęście dziewczyna należy do osób trzeźwych w osądach, myślących, inteligentnych i pozbawiona romantycznych wizji sytuacji oraz przyszłości. Ona nie zamierza zakładać rodziny, sprowadzać dziecka na ten świat i przeżywać to, co każdego roku jest udziałem 24 rodzin. Na szczęście przed oczami Katniss przewija się plejada ciekawych i wyrazistych postaci. Ponieważ znam obsadę filmowej ekranizacji i widziałam trailery, moja wyobraźnia nie szalała tylko opierała się na tych twarzach. Jednak chyba tylko aktorzy grający Peetę oraz Cinnę zdawali się pasować idealnie, bez zastrzeżeń.

Relacje między głównymi bohaterami są trudne do jednoznacznego zdefiniowania. Czują do siebie sympatię, ale na arenie nie mogą sobie pozwolić na sentymenty. Gesty, słowa, zachowania, spojrzenia i wszystko to, co odkrywa przed czytelnikami Katniss jest intrygującą, wzbudzającą szereg różnorakich odczuć mieszanką. Chwile szczerości, słabości oraz siły. Poczucie zdrady, niedowierzania i zaskoczenia. Suzanne Collins dość wprawnie dawkuje te elementy nadając bohaterom prawdziwe, realne rysy. Kiedy sama sytuacja jest nienormalna, a instynkt przetrwania czasem daje dojść do głosu poczuciu człowieczeństwa, wykreowanie tak żywych charakterów jest sporym wyzwaniem. Pod koniec powieści pojawiła się jednak obawa, że w kolejnej części autorka zaserwuje trójkąt uczuciowy.

Dla kogo jest ta książka? Tekst z tyłu okładki jest najlepszym podsumowaniem: "To nie jest książka dla dzieci. To jest powieść dla dojrzałych młodych ludzi, którzy rozumieją, że okrucieństwo jest częścią historii ludzkości, którzy potrafią dostrzec jego znamiona w najbardziej wyrafinowanych formach i którzy jak Katniss mają w sobie odwagę i determinację, by mu się przeciwstawić". Powieść pochłonęłam w jeden wieczór, to chyba wystarczy za rekomendację?

Jak już wspomniałam, niedługo na ekranach kin zagości ekranizacja "Igrzysk śmierci". Premiera światowa odbędzie się 22 marca 2012 roku, polska już następnego dnia. W głównych rolach zobaczymy Jennifer Lawrence ("Do szpiku kości", "X-Men: Pierwsza Klasa") i Josha Hutchersona ("Most do Terabithii", "Wszystko w porządku"). W pozostałych rolach ujrzymy: Liama Hemswotha, Woody'ego Harrelsona, Elizabeth Banks czy Lenny'ego Kravitza. Mam nadzieję, że reżyser "Miasteczka Pleasantville (polecam!) oraz "Niepokonanego Seabiscuita" nie zawiedzie.

Stosownie - odcinek 14.

2011-11-28T14:41:00.001+01:00

Miesiąc minął jak z bicza strzelił, a przez ten czas walczyłam z niemocą czytelniczą, że nie wspomnę o rozpisywaniu się na blogach. Spoglądając na poprzedni stos, powinnam się cieszyć, że zostały mi tylko 4 do przeczytania. Największym winowajcą, który zastopował moje tempo czytania jest Joyce Carol Oates. "Niebieskiego ptaka" czytam długo, ale to nie oznacza, że książka jest zła. Ona jest świetna, ale nie do czytania w każdym miejscu i czasie. Przedłużyłam książki w bibliotece, nabrałam kolejnych i mam nadzieję, że kolejny stos nie będzie wyrzutem sumienia, gdzie objawiając słabość charakteru - nie potrafię obyć się bez książek. Teraz obiecuję sobie, że najbliższe dni będą cegiełkami ku lepszemu. To się jeszcze okaże...

A teraz zaprezentuję najbliższy plan czytelniczy:

"Magia krwi", Anthony Huso - od pana Marcina Zwierzchowskiego i wyd. Prószyński i S-ka;
"Kostka śmierci", Kenneth B. Andersen - drugi tom przewrotnej i zabawnej trylogii (bibl.);
"Igrzyska śmierci", Suzanne Collins - film na wiosnę, ale wreszcie przeczytam książkę (bibl.);
"Jeden dzień", David Nicholls - film widziałam, ale książkę muszę przeczytać (bibl.)
"Oko Jelenia. Droga do Nidaros", Andrzej Pilipiuk - po wielu miesiącach porwałam pierwszy tom, a jeszcze nic tego autora nie czytałam (bibl.);
"Talizman z jeziora", Agnieszka Kumor - cienkie, okładka intryguje i przede wszystkim polska autorka (bibl.);
"Jutro", John Marsden - przeczytamy, porównamy z "Gone" Granta i jeszcze cienkie (bibl.);
"Excalibur", Bernard Cornwell - jeszcze nie ochłonęłam po "Nieprzyjacielu boga", ale nie uśmiecha mi się pożegnanie z tą trylogią (bibl.);

The Crown Conspiracy. Avempartha/"Królewska krew. Wieża elfów, Michael J. Sullivan

2011-11-27T18:00:00.000+01:00

Tytuł polski: "Królewska krew. Wieża elfów"
Tytuł oryginalny: ""The Crown Conspiracy. Avempartha"
Autor: Michael J. Sullivan
Seria: Odkrycia Riyrii (tom 1 i 2); Seria Nowej Fantastyki
Rok wydania: 2011
Ilość stron: 728
Ocena: 4/6

Wybierając debiutancką serię Michaela J. Sullivana, wyraziłam nadzieję, że wypełni lukę jaka pojawi się wraz z ostatnim tomem serii "Zwiadowcy" Johna Flanagana. Sam tekst Jakuba Winiarskiego, redaktora naczelnego miesięcznika "Nowa Fantastyka": "Takich trzech jak tych dwóch, to nie ma ani jednego" sugeruje bohaterów, którzy zdobywają serce i wyobraźnię czytelnika. Nie sposób odmówić temu stwierdzeniu pewnej prawdy, ale pod względem emocjonalnym jest zdecydowanie na wyrost. To nie oznacza, że "Królewska krew. Wieża elfów" jest stratą czasu, ale lekką i przyjemną przygodą.

Hadrian i Royce to nie byle jakie złodziejaszki, ale otoczony legendą duet Riyria - tajemniczy i bardzo skuteczny. Mają w nosie gildię czy inne zrzeszenia, działając wyłącznie na własne ryzyko. Chcesz wykraść kompromitujące cię dowody? Za odpowiednio ciężką sakiewkę odetchniesz z ulgą i spokojnie ułożysz się do snu. Jeden duży drugi mały. Jeden mistrzowsko posługuje się mieczem, drugi w mroku wypatrzy każdy szczegół. Od lat trzymają się zasad, teoretyzują o obraniu ścieżki prawego i spokojnego życia. Jednak dobre serce Hadriana, który ma w sobie więcej rycerza niż nikczemnika, wywróciło ich życie do góry nogami. W ciągu jednej doby zostają uwikłani w intrygi i spiski, omal nie przypłacając tego życiem. Oskarżeni o zamordowanie króla, niespodziewanie znajdują sojuszniczkę w jego córce. Tyle, że życie następcy tronu również jest zagrożone.

Kreując świat przedstawiony, autor nie sili się na oryginalność. Mamy królów, rycerzy, elfów, czarnoksiężników oraz całą masę legend, spisków, a nawet magicznych stworzeń. Nie uważam, że taka nieoryginalność winna wołać o pomstę o nieba, ponieważ o realnej wartości powieści decydują przede wszystkim historia i bohaterowie. O ile kreowanie i prowadzenie postaci nie jest najmocniejszą stroną Sullivana, tak dawkowanie napięcia i budowanie rzeczywistości wraz z siecią wątków i powiązań, naprawdę mu wychodzi. Z początku nie jest łatwo wciągnąć się w książkę. Pewna wtórność i słabo rozpisane interakcje między Roycem, a Hadrianem potrafią zniechęcić. Jednak od połowy trzeciego rozdziału idzie ku lepszemu. Ciągle coś się dzieje, akcja prawie wcale nie siada, a wraz z kolejnymi rozdziałami chce się wiedzieć co będzie dalej.

Główni bohaterowie wzbudzają sympatię, ale lekki uśmieszek od czasu do czasu to za mało by zawojować czytelnikiem. Trudno było uwierzyć, że tych dwóch łączy przyjaźń i wspólny "biznes". Sullivan nadał ich relacjom za dużo męskiej zachowawczości przez co tracili na wyrazistości i przede wszystkim wiarygodności. W pewnym sensie to niemałe "osiągnięcie", kiedy po dwóch tomach nie da się za wiele powiedzieć o głównych postaciach. Na szczęście pisarz stawia na ich drodze całkiem ciekawe postacie, które nadają powieści przyjemnego kolorytu. Czy to młody zakonnik, tajemniczy czarnoksiężnik, rezolutna dziewczyna z wioski Dahlgren lub bucowaty książę Alric - wspomniane wady potrafią przyblaknąć. Inna sprawa, że akcja jest tak dynamiczna, wciągająca i napisana tak żywym oraz plastycznym językiem, że o niedogodnościach się zwyczajnie zapomina.

Sullivan zręcznie dawkuje napięcie, zostawia wskazówki (czasem jednak zbyt topornie) i pobudza ciekawość. Ogarnięcie struktury władz oraz całokształtu spisków bywa utrudnione przez brak mapki. Tym samym ciężej jest wyobrazić sobie układ sił na linii imperialistów i rojalistów. Styl Sullivana konkretnie wprowadza czytelnika w kłębek zależności oraz frakcji dzięki oszczędnemu, ale regularnemu dawkowaniu informacji. Polubiłam ten świat i pomimo lekkiego rozczarowania końcówką drugiego tomu, chcę wiedzieć co będzie dalej, poznać kolejne tajemnice z przeszłości bohaterów oraz zakurzone stronice historii. Z pewnością muszę dowiedzieć się kim był Ambrose Moor, bo nie wierzę, że to nazwisko nie zwiastuje mocnej historii.

Kupując "Królewską krew. Wieżę elfów" tak naprawdę płacimy za dwie książki, co przy obecnych cenach nie wychodzi dużo. Debiutancka seria Michaela J. Sullivana nie jest pozbawiona wad, ale w ostatecznym rozrachunku oferuje kawał dobrej, bezpretensjonalnej i lekkiej rozrywki. Płaskie, niemal papierowe postacie zostały zrównoważone wciągającą i dynamiczną fabułą. Na całość składa się 6 tomów, a ja uzbrajam się w cierpliwość oczekując pozostałych części. Nie każda doskonałość zapada w pamięć, ale nie o to chodzi by przeczytać i zapomnieć. A powieść Sullivana zdecydowanie wryła mi się w pamięć, choć do doskonałości jej jednak brakuje.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka oraz panu Marcinowi Zwierzchowskiemu.

I cóż, że ze Szwecji? Przedstawiam Pettsona i Findusa.

2011-11-16T18:49:00.001+01:00

Dzisiejszy wpis będzie mocno nietypowy, łamiący wszelkie wyobrażenie na temat tego, co tutaj zdarza mi się opisać. Jeszcze nie zdarzyło mi się pisać o literaturze dziecięcej, bo choć wypożyczam książki mojej chrześnicy i czytam jej enty raz jeden tytuł - to odpowiedzialność jest zasadniczo największa. Każde dziecko jest inne, ma różne tempo przyswajania i rozwijania się. Nie wystarczy napisać, że to książka dla czterolatka czy sześciolatka. Jednak zdarzają się książki, które niczym "Shrek" bawią zarówno dzieci jak i dorosłych. Szwecja, a dokładnie jeden Szwed - Sven Nordqvist powołał do życia starego Pettsona i jego kota Findusa.

Miałam okazję przeczytać tylko dwie książki z wielu wydanych przez wydawnictwo Media Rodzina. "Biedny Pettson" oraz "Pettson na biwaku" z początku nie zachęcały do otworzenia. Tak się składa, że nie każda kreska jest dla mnie atrakcyjna. W tym przypadku krzywiłam nosem nad dość burą kolorystyką ilustracji, ale od czego są panie w bibliotece (pozdrowienia dla Pań: Eli, Asi i Natalii) jak nie do zachęcania, kuszenia i wciskania tego co dobre? Bo diabeł jak zawsze tkwi w szczegółach i tak zaczęłam popadać w zachwyt nad detalami. Ilustracje są niewątpliwym atutem. Historie zaprezentowane w wymienionych tytułach są normalne, zwyczajne z nutką szaleństwa, a jak wisi na stronie wydawnictwa - adresowane są do grupy wiekowej "3+".

W "Biednym Pettsonie" Findus stara się rozweselić staruszka, który ma wyjątkowo paskudny humor, wszystko go drażni i na dodatek nic mu się nie chce. A lekarstwo jest tylko jedno - wyjście na ryby. Druga książka opowiada o wycieczce pod namiot. Nasi bohaterowie ruszają na wędrówkę, ale zostali zmuszeni zabrać ze sobą... kury, które za nic w świecie nie chciały zostać w kurniku. Mały czytelnik otrzymuje ciekawą historię, a dorosły znajduje przyjemność w wielokrotnym czytaniu tekstu dla dzieci i wyłapywaniu dowcipnych detali. W natłoku książek dla najmłodszych trzeba być niestety bardzo uważnym. Obok dobrych pozycji nie sposób nie natknąć się na pozycje uwłaczające inteligencji dziecka. Do dzisiaj trzymam nieszczęsne "Rymowanki Dżasminy", które są naprawdę tragiczne. Oto próbka: "Mam tygrysa, lubię kwiaty, imię me Dżasmina. Nie chcę więcej słuchać taty, kocham Aladyna". Dla mnie to bezwartościowy zlepek słów, który tak naprawdę niczego czytelnikowi nie ofiaruje poza obniżaniem wymagań. Trochę wypadłam z tematu...

Ilustracje! Ja już wspomniałam na pierwszy rzut oka nie są kuszące, a sprawiają wrażenie ciut topornych jeśli nie archaicznych. Nic w tym mylnego kiedy początki historii o starym farmerze i kocie w zielonych ogrodniczkach sięgają 1985 roku. Jednak wspomniane detale, które obok zwyczajności prezentują komizm w nienachalnej, ale uroczej formie. Jak nie uśmiechnąć się na widok żabich nart wodnych, myszy orzących pługiem, żaby łowiącej na wędce, śmiejących się kretów, ślimaków z namiotem, stosu jajek czy trzech kur w jednym śpiworze? Jestem pod wrażeniem i nie pozostaje mi nic innego jak wyglądać pozostałych książek o Pettsonie i Findusie, a także zapoznać się z ilustratorskim dorobkiem Svena Nordqvista. Aaa... i jeszcze jest serial animowany! Znamy już Garfielda, Filemona, kota Simona, więc czemu mielibyśmy odmówić znajomości z wesołym, pomysłowym i empatycznym kocurkiem?

Das Parfum. Die Geschiste eines Mörders/Pachnidło. Historia pewnego mordercy, Patrick Süskind

2011-11-13T14:28:00.001+01:00

Tytuł polski: "Pachnidło. Historia pewnego mordercy"
Tytuł oryginalny: "Das Parfum. Die Geschichte eines Mörders"
Autor: Patrick Süskind
Wydawnictwo: Świat Książki
Rok I. wydania: 1990
Ilość stron: 253

Ocena: 5/6

Widziałam film, ale do przeczytania książki paliłam się średnio. Wiedziałam, że kiedyś ją przeczytam, ale nie zależało mi by to nastąpiło jak najprędzej. "Pachnidło" wyreżyserowane w 2006 roku przez Toma Tykwera, było bez wątpienia wydarzeniem szeroko komentowanym. Nie powiem, zrobił na mnie wrażenie, ale po przeczytaniu oryginału zobaczyłam w czym tkwi trudność ekranizacji tej powieści. Jak za pośrednictwem obrazu przekazać bogactwo zapachu? A wrażenia zapachowe są esencją tej historii, a Süskind zmienia spojrzenie na zdawałoby się banalne doznania.

Jan Baptysta Grenouille urodził się w najsmrodliwszym miejscu osiemnastowiecznego Paryża. Matka, handlarka rybami, nie zamierzała otoczyć go miłością i opieką, ale pozwolić mu zemrzeć jak pozostałe dzieci, które tuż po urodzeniu niespecjalnie wyróżniają się na tle rybich flaków. Jednak wola życia jaką przejawiał noworodek dała początek dziwnej historii człowieka, który odczytuje świat za pomocą jednego zmysłu - zapachu. Tuła się od miejsca do miejsca nim trafi do starego perfumiarza i rękawicznika Baldiniego, gdzie objawia swój geniusz i przy okazji poznaje techniki i metody tworzenia pachnideł. Od chwili w której poznał zapach rudowłosej dziewczyny, zapragnął stworzyć doskonałość. Pragnienie przeradza się w obsesję, a jej ofiarami padną młode, piękne dziewczęta.

Od pierwszego, banalnego zdania wiedziałam, że czeka mnie przyjemność czytania. To niezwykle rzadkie, kiedy od samego początku odnajduje się więź z piszącym. Pomimo znajomości adaptacji filmowej, "Pachnidło" czytałam jak nieznaną historię. Postać głównego bohatera jednocześnie intryguje, pociąga oraz przeraża. Fizjonomia głównego bohatera znajduje odbicie w nazwisku (grenouille to po francusku żaba) - jest przeciętny, bardziej nieurodziwy i przede wszystkim niezauważalny. Chociaż jego nos jest najdoskonalszym olfaktometrem, to sam nie wydziela żadnego zapachu. Wyprany z emocji, sprawia wrażenie pacjenta po lobotomii, ale jego doznania zapachowe z jednej strony wzbudzają zazdrość, z drugiej strach. Süskind wprowadza czytelnika w zimny, władczy i pełen pogardy dla ludzi umysł człowieka zdolnego do wszystkiego w imię obranego celu.

Doznania zapachowe, a w szczególności ich opisy, potrafiły mnie zwalić z nóg. Kiedy na współcześnie delektujemy się aromatem świeżo parzonej kawy, gorącego ciasta drożdżowego lub bukietu kwiatów w wazonie, tak naprawdę nie przywiązujemy temu większej uwagi. Człowiek za cenę rozwiniętego mózgu, musiał zadowolić się stępionymi zmysłami. Książka Süskinda daje iluzję utraconych wrażeń, która poprzez niemal mistrzowskie opisy otwiera dawno zaryglowane drzwi. Bogactwo aromatów wdziera się do świadomości, nawet jeśli pozostaje w sferze teoretycznej. W końcu ile tych nazw ma swoje przełożenie w doświadczeniu przeciętnego czytelnika? Gdyby nie zręczne i bogate pióro niemieckiego pisarza, ta przeszkoda dla wielu byłaby nie przeskoczenia. A tak można się zakochać w świecie intensywnych doznań, jednocześnie pragnąc by móc je wyłączyć kiedy ich piękno oraz ogrom zaczynają wykrzywiać psychikę.

Nie spodziewałam się takich wrażeń, takiej historii i takiego zakończenia. Wczytywanie się umysły takich ludzi jak Grenouille nie przychodzi mi łatwo. Jednocześnie widziałam jak ułomna pozostaje wersja filmowa, odzierając historię z trudniejszych i brzydszych warstw. Można ją co najwyżej potraktować jako wizualizację osiemnastowiecznej Francji. Książka zdecydowanie się wyróżnia i na długo pozostaje w pamięci. Chociaż przy małej objętości zdarzają się dłużyzny, to "Pachnidło" wciąż pozostaje literaturą wartą polecenia.

Strzeż się psa. Psi kryminał, Izabela Szolc

2011-11-05T15:51:00.002+01:00

Tytuł: "Strzeż się psa. Psi kryminał"
Autor: Izabela Szolc
Wydawnictwo: Oficynka
Rok I. wydania: 2011
Ilość stron: 158
Ocena: 3.5/6

Niepozorna, cienka książeczka z uroczą okładką naszpikowaną przedstawicielami najlepszych przyjaciół człowieka z pewnością przykuwa uwagę. Biorąc do ręki powieść nieznanej mi Izabeli Szolc, ambasadorki wegetarianizmu (z mięsa jednak nie potrafię zrezygnować) zaangażowanej w obronę praw zwierząt, potraktowałam głównie jako okazję do przeczytania najnowszej prozy polskiej. "Strzeż się psa" nie rzuciło mnie na kolana, ale to nie znaczy, że nie miała niczego do zaoferowania.

Al, znaczy się Albrecht, jest bloodhoundem zakochanym bez miara w Laurze, swojej właścicielce. Oboje mieszkają w kawalerce w wielkim blokhauzie, gdzie dominuje klasa zamożniejsza. Tym samym częściej można spotkać psy rasowe, z rodowodem zapierającym dech w piersiach, aniżeli zwyczajne, pospolite kundelki. Świat widzimy oczami Ala, który nie tylko służy czytelnikowi za kamerkę, ale też posiada nietuzinkową wiedzę o szerokim wachlarzu dziedzin. Dzieli się swymi spostrzeżeniami i wprowadza czytelnika w swój psi świat, zasadniczo nie tak odmiennego od ludzkiego. Nie brakuje odniesień do literatury, nauki i sztuki czy szeroko rozumianej popkultury. Do tego Al jako miłośnik łaciny (tej klasycznej), nie potrafi utrzymać jej w sobie. Żywot Ala upływa na obserwacji życia swojej Laury (głównie uczuciowo - erotycznego) oraz utrzymywaniu kontaktów z miejscową psiarnią. Monotonność zostaje jednak zakłócona, znajdowane są kolejne ciała psów - tak się zaczyna psi kryminał.

Jeśli oczekujecie soczystego wątku kryminalnego to srodze się zawiedziecie. Rozwiązanie sprawy ma miejsce, śledztwo Albrechta posuwa się drobnymi krokami do przodu, ale całość niespecjalnie wciąga i w efekcie nie zapada w pamięć. Można nawet zapomnieć, że gdzieś tam czai się morderca naszych braci mniejszych oraz że w ogóle trzymamy w rękach kryminał. "Strzeż się psa" to przede wszystkim zapis przemyśleń i obserwacji bloodhounda oraz sytuacji będących jego udziałem. Szolc prezentuje niezwykłą wiedzę, erudycję i inteligencję. Chwilami jest zabawnie, szyderczo, filozoficznie, poważnie. Czyta się to wszystko naprawdę dobrze, gdyż autorka włada lekkim i barwnym piórem. Miejscami można poczuć, że tworzenie tej powiastki było przyjemnością w stanie czystym.

Jedyne co może popsuć lekturę, to zbytnie poświęcenie uwagi tematom seksualnym. Zdaję sobie sprawę, że psy to nie ludzie i przez to kierują się przede wszystkim instynktem przetrwania, a nie moralnością. Jednak to nie jest książka do czytania swojemu pupilowi na dobranoc, więc ujmowanie tej sfery życia w takiej częstotliwości było męczące. Do tego mocno żartobliwy ton owych wypowiedzi, czasem graniczący z wulgarnością, obniżył mi przyjemność czytania.

"Strzeż się psa" przez umiejscowienie narratora w psiej głowie, z pewnością wyróżnia się na tle innych powieści. Sylwetki zwierząt są zdecydowanie bardziej zajmujące aniżeli ich ludzkich właścicieli. Laury jakoś nie ma ochoty się lubić, tylko zastanawiać się co Sebastian w niej widzi. Same przemyślenia Ala (gdzieś z tyłu głowy odzywał się serial "Świat według Bundych" i wołanie Peggy) zdają się być najjaśniejszym aspektem książki z wyjątkiem kwestii przykrytych zaćmieniem pożądania. Chociaż daleko mi do pełnego zachwytu nad książką, to w pełni doceniam przyjemne w odbiorze pióro Izabeli Szolc - pisarki,w której inne książki chętnie się zagłębię. A "Strzeż się psa" jest powieścią, którą czyta się dla samej przyjemności czytania - w kąt można rzucić fabułę, gatunek czy sens. Niestety moja ocena nie może być wysoka, kiedy powieść jest oznaczona jako kryminał się nie sprawdza.

Na koniec zaznaczę, że tantiemy z książki w całości są przeznaczone na fundację Viva!

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa Oficynka.

A teraz nieco prywaty:

Ostatnio brakuje mi chęci na blogowanie, a raczej metoda pisania z prosto głowy zaczynała być męcząca. Do tego po świętach złapałam solidne przeziębienie i z braku laptopa (tylko potężny pecet), ale z silną potrzebą pisania - spisywałam "recenzje" w zeszycie. Jakoś trzeba było zmotywować się do leżenia, kiedy choruję potrafię być gorsza od faceta. I wiecie, co - to jest naprawdę odświeżające i sprzyja wenie.

Atonement/Pokuta, Ian McEwan

2011-10-30T16:06:00.000+01:00

Tytuł polski: "Pokuta"
Tytuł oryginalny: "Atonement"
Autor: Ian McEwan
Wydawnictwo: Albatros
Rok I. wydania: 2002
Ilość stron: 399
Ocena: 5/6

O Ianie McEwanie, jak o większości współczesnych pisarzy, usłyszałam po raz pierwszy przy okazji produkcji filmowej. Powstały w 2007 roku film Joe'go Wrighta z Keirą Knightley, Jamesem McAvoy'em i Saoirse Ronan był jednym z najważniejszych filmów tamtego roku. Jednak musiało minąć kilka lat nim wypożyczyłam książkę z biblioteki i uzupełniłam wyobrażenie o historii poprzez słowo pisane. Brałam do ręki powieść napisaną przez człowieka uznanego, obsypanego nagrodami i z niemałym dorobkiem. Lektura nie należała do łatwych głównie przez toporne tłumaczenie, które wedle zasięgniętych opinii, nie oddaje charakterystycznego stylu pisarza.

Wydarzenia upalnego, letniego dnia 1935 roku na zawsze zmienią życie trojga ludzi. Trzynastoletnia Briony, oddająca się coraz poważniej pisarstwu i karmiąca swą wyobraźnię coraz śmielszymi interpretacjami- popełnia błąd. Może to była zemsta, może zbytnie przekonanie o własnej wyjątkowości i co za tym idzie - nieomylności w interpretacji zdarzeń? Jedno zeznanie przyniosło jednak coś innego niż oczekiwała. Powieść McEwana należy do tych powieści, które czyta się ciężko, dość mozolnie - jednak po chwili przerwy chce się wrócić do lektury i obserwować wszelkie, wplecione między słowami, niuanse i ukryte przesłanie. Powieść została podzielona na cztery części. Każda ma innego narratora, miejsce oraz czas. Każda pozwala spojrzeć na bohaterów i ich zmagania się z emocjami, którym McEwan poświęca równie dużo uwagi co opisom.

Napisano wiele historii o miłości, grzechu, odkupieniu, ale trudno przywołać tak wciągającą i niepokojącą prezentację siły sztuki i wyobraźni. Im dłużej analizuję w myślach "Pokutę", chcę dostrzec coś więcej niż kryterium zawarte w tytule. Motyw pokuty znamionuje większość stron, pozwalając rozbierać się na elementy pierwsze. Jeśli musimy czy też chcemy odpokutować, to dla kogo tak naprawdę to robimy. Dla siebie czy dla osoby przez nas skrzywdzonej? Ile w pokucie jest egoizmu, zagłuszania niewygodnego sumienia? Kiedy zostajemy z tym wszystkim sami, nie pozostaje nic innego jak powoli godzić się z losem i szukać własnej ścieżki do odkupienia. Czy literatura jest w stanie wynieść życie ponad śmiertelną powłokę i ofiarować drugą szansę? Trzymamy w ręku spowiedź kobiety, która jako dziecko przekroczyła granicę zamykającą powrót do dzieciństwa. A może to kolejna kreacja?

McEwan z dużą dozą wnikliwości odsłania przed czytelnikiem emocje i myśli bohaterów. Ich podejście do tamtego wieczoru, snucie wizji przyszłości po wojnie, odkrywanie innego wymiaru człowieczeństwa, momentami sprawiają wrażenie zbyt intymnych. Mając świadomość, że to jest fikcja, a jej bohaterowie równie prawdziwi jak James Bond czy Miss Poppins, nie sposób było oprzeć się wrażeniu, że czytamy osobisty pamiętnik, który przed chwilą wykradliśmy jak niedojrzałe dzieciaki. Niesamowita kameralność, cisza oraz spokój zdają się nie zwracać uwagi na hałas czy tłum. Ingerencje w umysły Briony oraz Robbiego pozostają dla mnie najbardziej poruszające i pobudzające do wielu przemyśleń.

Polski wydanie "Pokuty" oznacza się siermiężnym stylem. Sama nie jestem w stanie na ile tłumaczenie jest dobrodziejstwem dla książki czy też przykrym nieporozumieniem. Dlatego nie pozostaje mi nic innego jak czytać opinii osób, które miały styczność z obydwiema wersjami. Nie jest tak łatwo wgryźć się w powolny, czasem leniwy rytm powieści, która ma lepsze i gorsze momenty. Kiedyś uważałam, że dobra książka sama się obroni, ale widocznie trzeba brać poprawkę na literaturę obcojęzyczną. Tylko dzięki samozaparciu i krótkim, ale odświeżającym przerwom w lekturze, zagłębiłam się w treść, którą może zgubić siermiężność stylu. "Pokuta" Iana McEwana to niewątpliwie proza na wysokim poziomie, która wymaga jednak mocnego zaangażowania po stronie czytelnika. Dlatego nie dam jej najwyższej oceny, ale za kilka lat z pewnością jeszcze do niej wrócę.

Nevermore/Nevermore. Kruk, Kelly Creagh

2011-10-27T11:34:00.000+02:00

Tytuł polski: "Nevermore. Kruk"
Tytuł oryginalny: "Nevermore"
Autor: Kelly Creagh
Seria: Nevermore:
Wydawnictwo: Jaguar
Rok I. wydania: 2011
Ilość stron: ???
Ocena: 4.5/6

Popkultura przechodzi różne etapy, fazy i mody. Po wampirach świecących w blasku słońca, przyszła pora na inne nadnaturalne istoty, które niczym masa plastyczna dostosowywały się do wyobraźni autorów i ich potrzeby oryginalności. Mieliśmy jeszcze wilkołaki, anioły, obecnie coraz więcej zombie. W tym wszystkim powoli wyłuskuje się postać Edgara Allana Poe'a oraz jego dzieł. Wiosną przyszłego roku odbędzie się premiera "The Raven", gdzie w roli pisarza wystąpi John Cusack. Dobry pomysł to nie wszystko, trzeba go jeszcze przelać na papier. Kelly Creagh miała naprawdę dobry. Wykonanie, choć nierówne, ostatecznie mnie przekonało.

Jaki jest najlepszy sposób na połączenie Isobel Lanley, gwiazdy drużyny czirliderek oraz Varena Nethersa, outsidera o wyglądzie gota? Wspólny projekt. A jak ich do tego zmusić? Cóż, autorytet nauczyciela musi wystarczyć, więc uczniowie szykuję prezentacje na temat wybranego, ale nieżyjącego pisarza. Deadline, który cudownie łączy się nie tylko z Halloween, ale ważnymi rozgrywkami to dobry szkielet dla fabuły. Wystarczy tylko poprowadzić bohaterów od punktu A do B itd. Jak można się domyślić, to nie blondwłosa dziewczyna zaproponowała Edgara Allana Poe'go, i to nie ona bedzie trzaskała faktami, cytatami i tytułami. Cóż pozostaje blademu, chudemu chłopczynie o czarnych włosach i zielonych oczach? Wprowadzić dziewczynę w świat autora "Nevermore" i sklecić prezentację w jedną całość. Brzmi średnio zachęcająco, prawda?

Następuje zderzenie dwóch światów, osobowości i doświadczeń. Isobel jest popularna, ma chłopaka w drużynie i ogólnie nie wystaje ponad przeciętność. Z pewnością nie można jej przypisać bezwzględności i okrutnego charakteru. Obawia się Varena, który swoim enigmatycznym i mrocznym stylem bycia zdecydowanie nie ułatwia w przełamaniu lodów. Na to z kolei krzywo patrzy jej paczka. Dla Isobel to będzie trudny czas, który nie tylko pokaże jej siłę charakteru, ale również przewartościowuje dotychczasowe życie. Pomińmy już fakt, że zobaczy coś, po czym samemu ma się ochotę zgłosić do psychiatryka.

Narrator trzeciosobowy skupia swoją opowieść na czirliderce z wyjątkiem prologu i epilogu. Poznajemy jej uczucia, myśli i spostrzeżenia, ale na szczęście Creagh nie przytłacza czytelnika bogatymi opisami zachwytów. Nie ma na to szans, kiedy patronem książki jest Poe, którego twórczość spowija czytelnika w mroczne otchłanie ludzkiej natury. Uczucie jest, ale trzymane na dystans i co najlepsze - tak jest do ostatniej strony. Jednak wspomniałam w pierwszym akapicie, że powieść jest nierówna. Pomimo nieskromnego cytowania Poe'go, przez dłuższy czas odnosiło się wrażenie, że autorka nie jest w stanie wyjść poza projekt klasowy. Chociaż muszę przyznać, że sama prezentacja jest naprawdę zabawna. Wątki fantastyczne pojawiają się stopniowo, wzbudzają zainteresowanie, ale też niepokój. Jednak nie są w stanie do końca przegnać wrażenia typowości powieści, ale wprowadzanie takich barwnych, choć drugoplanowych postaci jak Gwen jest godne pochwały. Już zaczęłam się martwić, że nie przyjdzie mi nic innego jak zjechać powieść od góry do dołu.

Może początek jest intrygujący, środek trochę zawodzi, ale sceny od prezentacji zmieniają postać rzeczy. Powieść zaczyna mocno wciągać, średnie wrażenie zanika i ogólna ocena zaczyna windować w górę. Wreszcie potencjał postaci Edgara A. Poe'go zaczyna być w pełni wykorzystywany, ciekawie przerobiony i dynamicznie dawkowany. W pewnym momencie miałam przed oczami ostatni odcinek "Miasteczka Twin Peaks". Wiem, że czeka mnie powtórna lektura tej części i zalecam jej wnikliwą lekturę - wciąż mam wrażenie, że czegoś się nie dopatrzyłam, nie połączyłam pewnych faktów. Zakończenie jest tylko kropką nad "i", gdyż kolejnej części nie mogę nie przeczytać.

Reasumując, "Nevermore" to powieść, która najlepsze zostawia na sam koniec. Creagh wykorzystała postać autentyczną, tajemniczą i powszechnie znaną. Tak twórcze podejście do Poe'go zasługuje na uznanie, ponieważ widać w tym szacunek i znajomość jego twórczości. Myślę, że miłośnicy tego pisarza nie poczują się zniesmaczeni czy oburzeni. Sama powieść z pewnością przyczyni się do głębszego zainteresowania Poem i jego twórczością.
Pomimo garści schematyczności, chwilowych nierówności, warto sięgnąć po ten tytuł. Jak na paranormal romance prezentuje dość stonowany, ale zarazem intrygujący wątek uczuciowy. Z tego powodu "Nevermore" wybija się ponad inne pozycje, gdzie autorki nie potrafią pohamować swoich harlequinowych zapędów. Zakończenie daje przedsmak tego, czego możemy spodziewać się w kolejnej części i nie widzę innej możliwości jak wyczekiwać polskiej premiery drugiego tomu.

Książka ukaże się na rynku 9 listopada 2011 r.

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa Jaguar.

Przy okazji nadeszła pora na zmianę nagłówka. ;)

Stosownie - odcinek 13.

2011-10-25T10:45:00.000+02:00

Z ostatniego stosu, pokazywanego miesiąc temu, została mi tylko "Pokuta" Iana McEwana. Eduardo Mendoza i jego "Mauricio i jego wybory" przez sam fakt bycia moją książką - czeka chyba na tragiczne czasy, kiedy biblioteki staną w ogniu. A tak przyznaję się ze wstydem, że "Pokuta" idzie mi jak krew z nosa, co jest zasługą siermiężnego stylu tłumacza. Naczytałam się, że w oryginale to niebo a ziemia. Jednak biorę się w garść i idę do przodu. Styl stylem, ale treść warta odrobiny męczarni.

Najnowszy stos jest dowodem na to, że zgłupiałam. Za dużo tego, zabrakło mi siły woli (czyli byłabym beznadziejną Zieloną Latarnią) by nie wypożyczyć niektórych książek w jednym czasie. Teraz nie pozostaje nic innego jak zacisnąć pięści i brać się za czytanie oraz "recenzowanie".

Najpierw prezentacja wizualna:

Teraz literkowa:

"Strzeż się psa", Izabela Szolc - od Oficynki;
"Królewska krew. Wieża elfów", Michael J. Sullivan - od pana Marcina Zwierzchowskiego i wyd. Prószyński i S-ka;
"Nevermore. Kruk", Kelly Creagh - od Jaguara;
"Ubik", Philip K. Dick - znalezione na czyjejś półce i pożyczone;
"Wielki Mistrz", Trudi Canavan - trzeci tom trylogii, której długo nie mogłam wypożyczyć (bibl.)
"Pachnidło", Patrick Suskind - film był niesamowity, ponoć książka nietuzinkowa (bibl.)
"Nieprzyjaciel Boga", Bernard Cornwell - drugi tom trylogii arturiańskiej (bibl.)
"Hyperversum", Cecilia Randall - grube to, ale jestem ciekawa (bibl.)
"Niebieski ptak", Joyce Carol Oates - "Wodospad" był świetny, a pisarka ma dobre pióro i zmysł obserwacji (bibl.)
"Upadek Hyperiona", Dan Simmons - wyobraźcie sobie moją radość jak zobaczyłam książkę na półce... (bibl.)

A na koniec pragnę zaprosić na mojego drugiego, filmowego bloga (wystarczy kliknąć w obrazek):

El Palacio de la Medionoche/Pałac Północy, Carlos Ruiz Zafon

2011-10-18T10:26:00.000+02:00

Tytuł polski: "Pałac Północy"
Tytuł oryginalny: "El Palacio de la Medionoche"
Autor: Carlos Ruiz Zafon
Wydawnictwo: Muza
Data I. wydania: 2011
Ilość stron: 287
Ocena: 3.5/6

Zafon oczarował mnie "Cieniem wiatru", którym udowodnił uzależniające właściwości literatury. Przypomniał, że słowa potrafią odciąć nas od świata i przenieść w zupełnie inny wymiar. Kiedy sięgałam po drugą powieść w dorobku autora, oczekiwałam wiele przez wzgląd na umiejscowienie akcji w Kalkucie. Nie wiem czy pisarz w ogóle odwiedził ten kraj przed napisaniem "Pałacu Północy", ale na żadnej ze stron nie dane mi było poczuć Indii i jego specyfiki. Chyba sam autor też miał z tym problem. W efekcie oceniam powieść jako dobrą, ale nie wciągającą.

Chowbar Society to tajne stowarzyszenie wychowanków sierocińca St. Patrick's w Kalkucie. Oprócz Bena, Iana, Michaela, Siraja, Roshana i Setha, nie mogło zabraknąć choć jednej dziewczyny - Isobel. Za miejsce spotkań wybrali niedaleką ruderę, którą nazwali Pałacem Północy. Gdyż właśnie o północy zaczynały się zebrania, a wraz z nimi niesamowite opowieści i pomysły. Stowarzyszenie powstało by członkowie udzielali sobie bezwarunkowego wsparcia oraz dzielili się niezbędną wiedzą. Łączyła ich przysięga na honor, gdyż nie mieli ani krewnych, a tym bardziej przeszłości. Jednak jedno z nich miało przeszłość przed którą był chroniony przez ostatnie 16 lat. Wydarzenia z czterech dni maja 1932 roku na zawsze odmieniły życie członków Chowbar Society, a jeden z nich podejmuje próbę ich zrekonstruowania.

Styl Zafona jest tak przyjemny i czasem nieskazitelny, że z chęcią czytałabym napisane przez niego instrukcje obsługi, książki kucharskie czy upomnienia za niezapłacony rachunek. Słowa wydają się być odpowiednio wyważone, dopasowane do sytuacji i postaci. Akcja może być nieciekawa czy nużąca, ale Zafona po prostu chce się czytać. To jednak nie zawsze wystarcza, by popaść w zachwyt nad jego twórczością. Nie wtedy, kiedy widać podobieństwa w konstrukcji fabularnej z "Księciem mgły". Znów mamy ukrytą tożsamość, starszą osobę, która w pierwszej wersji serwuje przekłamaną historię i dopiero pod wpływem nacisku opowiada prawdziwą. Pojawia się złowroga, nadnaturalna postać, która na koniec serwuje grupce dzieci wspomnienia do końca życia. Oczywiście "Pałac Północy" nie jest dokładną kalką i ma swoiste, egzotyczne rysy, ale podobieństwa są nazbyt widoczne i to trochę irytuje.

Gdyby dane mi było poczuć garść emocji, jakie odczuwałam przy "Księciu mgły", może ocena wywindowałaby mocno w górę. Niestety, ale zupełnie nie czułam, że akcja dzieje się w Indiach, a specyficzne nazwy były nic nie znaczącym dodatkiem. Gdzie ten duszny klimat, gwar, różnorodność nawet w czasach rządów kolonialnych? Zafon nie czuł tego miejsca i to było widoczne aż za bardzo, jego Kalkuta była sztuczna jak scenografia teatralna. Nie wystarczy wykorzystać jednen z symboli kraju jakim są koleje i napisać, że jesteśmy w Kalkucie.

Może Ci, którzy nie interesują się tym krajem, nie przeczytali książki indyjskiego pisarza czy nie zobaczyli ani jednego filmu - inaczej odbiorą "Pałac Północy" i będą nim zachwyceni. Ja, pomimo szacunku dla pisarza, nie byłam w stanie przeskoczyć własnego rozczarowania. Chociaż z powieści można wyłuskać kilka świetnych cytatów, nie zmienia to faktu, że "Pałac Północy" stoi najniżej w mojej hierarchii twórczości hiszpańskiego pisarza.

The Fallen/Nefilim, Thomas E. Sniegoski

2011-10-17T10:28:00.000+02:00

Tytuł polski: "Nefilim"
Tytuł oryginalny: "The Fallen"
Autor: Thomas E. Sniegoski
Seria: Upadli (tom 1)
Wydawnictwo: Jaguar
Rok I. wydania: 2010
Ilość stron: 320
Ocena: 3.5/6

Sięgając po pierwszy tom "Upadłych" wiedziałam na co się porywam. Jakiś czas temu dane mi było zobaczyć średnią adaptację w trzech częściach z Paulem Wesleyem w roli głównej. Miałam już wyobrażenie o historii, postaciach, do dzisiaj pamiętam zakończenie. Jednak lektura wytrąciła mnie z tej pewności siebie i przypomniała, że literaturze więcej uchodzi na sucho, a film jest pod ciągłym obstrzałem cenzury. Mogę więc napisać, że książka mnie zaskoczyła.

Aaron Corbett jest zwyczajnym nastolatkiem, któremu towarzyszy labrador o imieniu Gabriel. Wszystko wokół niego układało się w miarę normalnie. Mieszkał u przybranych rodziców, opiekował się ich autystycznym synkiem. Chodził do szkoły, pracował w klinice weterynaryjnej i zasadniczo przyszłość rysowała się w jasnych barwach. Jednak w dniu osiemnastych urodzin zaczyna się z nim dziać coś dziwnego, bóle głowy nie dają o sobie zapomnieć, język portugalski zaczyna być rozumiany jak ojczysty, a zwierzęta agresywnie na niego reagują. Odwiedzający go od wielu nocy koszmar senny przestaje być aż tak dziwny, ale aniołowie zstępujący z nieba nie przypominają dobrotliwych postaci z kościelnych witraży. Tak, Aaron jest Nefilimem. Zanim w pełni zaakceptuje swoją dwuistną naturę, poczuje na karku oddech śmierci. Dla jednych aniołów jest obrazą majestatu Boga, dla drugich jedyną szansą na wybawienie.

Thomas E. Sniegoski dał się poznać jako dziennikarz popkulturalny i współtwórca komiksów. "Nefilim" został wydany w 2003 roku i doczekał się czteroczęściowej kontynuacji. Jako powieść dla młodzieży nie wybija się ponad przeciętność, nie kreuje nowej rzeczywistości i bazuje na znanych nadnaturalnych postaciach. Jednak w tym wszystkim jest coś przyciągającego, szczególnie pod kątem teologicznym. Samo zło, które w oczach czytelnika przybiera postać Werchiela, stworzonego by tępić zastępy plugastw za jakie uważa nefilimów. Sniegoski doprowadził do tego, że nie byłam do końca pewna jego złej natury, że czasem byłam gotowa postrzegać do jako zagubionego, choć rozzuchwalonego anioła. Wątek romantyczny jest tak słabo rozwinięty, że "Nefilima" czytało mi się jeszcze przyjemniej.

Jestem ciekawa co tak naprawdę napisał Sniegoski, jakie są prawdziwe losy Aarona, ile postaci pożegna się z życiem nim nadejdzie ostateczny finał. To nie jest literatura wysokich lotów, ale mnie o dziwo zaintrygowała. Podejrzewam jednak, że gdyby nie niepewność losów małego chłopca oraz znajomość adaptacji fimowej, nie byłabym zainteresowana dalszym ciągiem. Trochę szkoda, że polskie wydanie za bardzo nasuwa skojarzenia z inną serią wydawaną przez Jaguara, czyli "Błękitnokrwistymi". W końcu i tak książkę się czyta, a nie tylko ogląda.

The Invisible ring/Niewidzialny pierścień, Anne Bishop

2011-10-14T16:08:00.001+02:00

Tytuł polski: "Niewidzialny pierścień"
Tytuł oryginalny: "The Invisible ring"
Autor: Anne Bishop
Seria: Czarne Kamienie (tom 6)
Wydawnictwo: Initium
Rok I. wydania: 2011
Ilość stron: 391
Ocena: 2.5/6

Uniwersum stworzone przez amerykańską pisarkę z pewnością należy do wyrazistych i oryginalnych. Wydawałoby się, że odwrócenie klasycznej formy i postawienie kobiety na piedestale, uprzyjemni lekturę czytelniczkom. Wojujące feministki zaczną przekazywać sobie książki z rąk do rąk. Niestety, w moim przypadku nie zadziałało, a ja zastanawiam się dlaczego sięgam po kolejne tomy. Podchodząc do serii jako do niezobowiązującego, lekkiego czytadła, sprawdzała się znakomicie. Podkreślam użycie czasu przeszłego, ponieważ "Niewidzialny pierścień" to obok trzeciego tomu - najsłabsza pozycja z serii.

Akcja powieści obejmuje daleką przeszłość przed wydarzeniami z pierwszych trzech części. Opowieść została skupiona wokół Szarej Pani, królowej Dena Nehele, stanowiąca poważne zagrożenie dla niezaspokojonych ambicji Dorothei SaDiablo z Hayll. Jeden zamach już przeżyła, a mimo to Szara Pani znów udaje się do Raej, na targ niewolników. Wśród nabytków jest Jared z Sadyby Ranona. Gdyby nie został wykupiony, trafiłby do kopalni w Pruul - w końcu jako niewolnik dla przyjemności zabił w dzikim szale swoją królową. Młodego mężczyzny nie do końca uszczęśliwiło owo wybawienie, bo jak chodzą słuchy - nikt żywy nie powrócił od Szarej Pani. Zamiast skorzystać z Wiatrów, królowa Dena Nehele wybiera tradycyjny transport - dostała wiadomość, która zakłóciła jej spokój. Dorothea podejmuje kolejną próbę, a wykonawcą zadania jest Dowódca Straży lord Krelis.

Dawno nie było mi tak głupio czytać książkę w autobusie jak w tym przypadku. Okładkę rodem z romansu na granicy harlequina dodatkowo pogrążał tytuł. Ten tom można czytać bez znajomości pozostałych części, chociaż pojawiają się nim Dorothea oraz Daemon SaDiablo. Jako oddzielna historia, czytana jako pierwsza ze wszystkich - może się spodobać i zrobić trochę wrażenia. Jednak traktując "Niewidzialnego pierścienia" jako szósty tom już nie jest tak różowo. Bishop powtarza pewne schematy, typy zachowania i relacje, co staje się nużące. Sama historia nie należy do porywających i wystarczyło umieścił ją w ramach opowiadania, a nie powieści. Wzmożona koncentracja autorki na kwestiach damsko - męskich, z trudno hamowaną ekspozycją estetyki seksualnej, czyni powieść w zasadzie zbędną i płytką. To już było, ale zostało zagrane przez inne postacie w nieco innej scenerii. Nawet jeśli objaśniła kilka sekretów i obrzędów z wykreowanego świata, to było tego zbyt mało, by usprawiedliwić sens tej powieści.

Powinnam zadać sobie pytanie czy jest sens sięgać po kolejny tom? Mimo tej wpadki sięgnę po kolejny tom. Polubiłam dwa poprzednie tomy, nie skupiające się na mdłej Jaenelle i problemach sercowo - egzystencjalnych. Kiedy Bishop odchodzi od mdłych, rozwlekłych romansowych fraz, potrafi nadać historii tempa, rumieńców i jaj. Tego wszystkiego zabrakło w "Niewidzialnym pierścieniu".

A teraz coś z innej beczki. Jakiś czas temu blogspot zafundował mi okazję do rzucania przekleństwami. Moje wpisy nie aktualizowały się na blogrollach innych blogów. Przez sam fakt, że chciałam zakomunikować coś istotnego, moja irytacja sięgnęła zenitu. Otóż odsyłam do felernej notki i zapraszam na mój blog filmowy:

Kłania się PRL, Stefania Grodzieńska

2011-10-10T10:22:00.002+02:00

Tytuł polski: "Kłania się PRL"
Autor: Stefania Grodzieńska
Wydawnictwo: Instytut Wydawniczy Latarnik
Rok I. wydania: 2008
Ilość stron: 315
Ocena: 5/6

Stefania Grodzieńska była osobą nietuzinkową, obdarzoną dystansem i świetnym, zgryźliwym poczuciem humoru. Kiedy przytaczam w pamięci "Już nic nie muszę", jest to tym bardziej niesamowite. Życiorys pani Stefanii to doskonały materiał na film, który mam nadzieję powstanie. Do tego czasu nie pozostaje mi nic innego jak chłonąć wszystko co wyszło z umysłu tej drobnej, ale wyrazistej pani i cieszyć się, że pozostawiła po sobie tak wiele. "Kłania się PRL" to zbiór felietonów, humoresek i skeczy powstałych w latach 40., 50. i 60., wyselekcjonowanych przez Marcina Szczygielskiego. Z jednej strony to możliwość zapoznania się z twórczością pani Stefanii, ale przede wszystkim doskonała okazja do posmakowania, choćby powierzchownego, klimatu PRL.

Pierwsze co zwraca uwagę to różnorodność. Wprawdzie całość została podzielona tematycznie, to wewnątrz tego podziału świeci blaskiem wielobarwność i wielowymiarowość pióra pani Grodzieńskiej. W jednej chwili serwowana jest komicznie absurdalna scena, by w następnej przyszpilać pewne typowe zachowanie. Chociaż pióro i zmysł obserwacyjny jest godny pozazdroszczenia, to "Kłania się PRL" nie jest pozycją do czytania ciurkiem. Tak sprawy wyglądają przynajmniej z mojej perspektywy. Nie umiem przyjmować do świadomości zbyt wiele ludzkiej zawiści, wielkopańskości, zakłamania, tumiwisizmu, arogancji i czynienia innym wszystkiego co sobie niemiłe. Nawet teraz, po lekturze wracam do niektórych tekstów i wciąż mam wrażenie, że czyta mi je sama pani Grodzieńska. Inny głos, inny temperament zdają się do nich nie pasować. Tak jak Woody'ego Allena można rozpoznać w dialogach i monologach postaci jego filmów, tak w "Kłania się PRL" nie sposób nie wyobrażać sobie pani Stefanii prezentującej te teksty.

PRL to był dziwny czas. Z pewnością trudny i wynaturzony przez wielkie idee równości itp., ale miał też swój urok. Często zazdroszczę Amerykanom kolorowych lat 50. i 60., ale Polacy też wtedy żyli na swój sposób. Dzięki takim pozycjom jak "Kłania się PRL" wracam z chmur na ziemię i szukam przeszłości tutaj, zamiast hołdować hasłu "lepsze bo zagraniczne". Chętnie poczytałabym o tych czasach bez otoczki martyrologicznej, walki z aparatem i przerysowań z gatunku "Miś" (którego nawiasem już nie mogę oglądać). Gdyby tak dla odmiany potraktować to nieco żartobliwie, złośliwie, lekko, ale z dozą sympatii. To już historia, ale w końcu każdy medal ma dwie strony. Może czas przypomnieć o tej jaśniejszej? Dlatego warto sięgnąć po teksty pani Grodzieńskiej.

Odetchnęłam z ulgą i muszę dać temu upust. Odetchnęłam ja, odetchnęła Europa. Wprawdzie Ruch Palikota okazał się być czarnym koniem wyborów, to chyba zacznę wierzyć w szczęśliwą siódemkę - PO wygrywa. W obecnej sytuacji to jedyne wyjście, chociaż nieidealne.

The Winter King/Zimowy monarcha, Bernard Cornwell

2011-10-08T18:46:00.000+02:00

Tytuł oryginalny: "The Winter king"
Tytuł: polski: "Zimowy monarcha"
Autor: Bernard Cornwell
Seria: Trylogia arturiańska (tom 1)
Wydawnictwo: Instytut Wydawniczy Erica
Rok I. wydania: 1997
Ilość stron: 554
Ocena: 5.5/6

Legendy o królu Arturze na dobre odcisnęły piętno we współczesnej kulturze, literaturze, sztuce i filmie. Moja wiedza opierała się zasadniczo na przekazie filmowym. Czy to romantyczna wersja trójkąta Artur - Ginewra - Lancelot w "Rycerzu króla Artura" z 1995 roku, czy wciągająca historia "Merlina" z 1998 roku, opowiedziana w trzech odcinkach z naprawdę doborową obsadą. Przez wiele lat pozwalałam tej historii przechodzić obok mnie, zostawiając jedynie świadomość szczątkowych faktów. Jeżeli w ogóle można mówić o faktach. ""Zimowy monarcha" jest zatem opowieścią o "mrocznych wiekach", w której legendarne przekazy i wyobraźnia muszą rekompensować brak historycznej dokumentacji".* Już dawno chciałam przeczytać powieść Cornwella, ale na tak surowy, bezwzględny świat chyba nie byłam przygotowana.

Narratorem jest mnich Derfel z Dinnwerac, który na prośbę Igraine, królowej Powys oraz w tajemnicy przed biskupem Sansumem - spisuje dzieje Artura. Sam był świadkiem tamtych wydarzeń jako podopieczny Merlina oraz wojownik i przyjaciel Artura. Historia mnicha jest nie mniej wciągająca i interesująca niż legendarnego władcy, a intrygi i wojny równie dobrze mogłyby obejść się bez posiadacza Ekskalibura. Cornwell nie tylko tka opowieść o Arturze, ale z wielką wyobraźnią, wiedzą i lekkością odsłania przed czytelnikami Brytanię VI n.e. - porzuconą przez Cesarstwo Rzymskie, nękaną przez najazdy Saksonów, Irlandczyków i Piktów, zżeraną przez wewnętrzne konflikty. Chrześcijaństwo coraz odważniej rozpycha się łokciami, spychając do rezerwatów starą wiarę. Świat dziwnie znajomy, bo chwilami niezwykle polski.

Z miejsca trzeba odrzucić dotychczasowe wyobrażenie o legendach arturiańskich, obedrzeć je z rycerskiej romantyczności i szlachetności. Zapomnieć o istnieniu takiego pojęcia jak humanizm, a w jego miejsce wstawić bezwzględność. Mężczyzna, kobieta i dziecko nie robią różnicy. W tych mrocznych czasach Artur, nieślubny syn króla Uthera - zostaje opiekunem małego Mordreda, następcy Dumnonii. Czyni wszystko by zjednoczyć Brytanię i przegonić Saksonów z wyspy i zapewnić pokój oraz dobrobyt. Tron kulawego króla jest niezwykle kuszący, ale to Artur przez okazanie słabości zniweczył szanse na zjednoczenie.

W "Zimowym monarsze" przewijają się postacie znane z legend, ale również nowe posiadają wyrazisty rys charakterologiczny. Bernard Cornwell osiągnął taki poziom budowania postaci, że jego wizja popularnej postaci jest naturalnie przejmowana przez czytelnika. Podobnie jak Umberto Eco w "Baudolino" sugeruje dystans do wszelkich relikwii chrześcijańskich, Cornwell zaleca podejrzliwy stosunek do legend. Derfel wybitnie nie znosi sir Lancelota, ale pogodził się z tym, że będzie przedstawiony jako wzór cnót rycerskich, których tak naprawdę nie posiadał tylko pokazywał. Poza tym, że autentyczność Artura jest do dzisiaj kwestią sporną, jak bardzo legendy i historie mijają się z prawdą? Świetne pióro i talent pisarza nie pozwalają się długo nad tym zastanawiać, ponieważ bohaterowie z Arturem na czele są zbyt prawdziwi i prawdopodobni, by wyczuwać nutę fałszu.

Z początku można poczuć się przytłoczonym zalewem nazwisk i miejsc, ale słowniczek, mapka oraz umiejętność snucia nawet zwyczajnych historii, pozwalają szybko wciągnąć się w losy bohaterów. Oczekując pojawienia się Artura, nie dane jest odczuć znużenia oraz zniecierpliwienia. Sceny batalistyczne są napisane tak klarownym i plastycznym językiem, że nawet nie wykazując zamiłowania do takich scen, mimowolnie się je docenia. "Zimowy monarcha" to nie tylko próba opowiedzenia historii o królu Arturze, ale także wiernego odwzorowania realiów tamtych czasów. Dla miłośników legend, historii Wielkiej Brytanii i powieści historycznych jest to pozycja obowiązkowa, ale nawet niewprawionemu w temat przyniesie niemało satysfakcji.

-----
* str. 554

Twój wykon był zajebisty, mi ekstra pasi.

2011-10-05T20:00:00.000+02:00

W tym roku odświeżyłam swoją przygodę z programami typu talent show. Do dzisiaj mile wspominam pierwszą edycję "Idola", a swego czasu niedziela bez "Szansy na sukces" stawała się uboższa. Dotknęło mnie to nieszczęście, że lubię śpiewać, ale za grzyba nie mam z czym iść do ludzi. Dlatego formaty, które stawiają przede wszystkim na śpiewanie chętnie przytulam i szepczę miłe słówka. Wszystko było naprawdę fajne, gdyby słowa wypływające z ust jurorów nie odbiegały od pewnego poziomu. Nawet w czasach "Jak oni śpiewają" nie miałam ochoty mordować za takie traktowanie polszczyzny w polskiej telewizji.

Powiedzieć na głos "cholera", jeszcze jakieś 20 lat temu nie było w dobrym tonie. Dzisiaj ustąpiło pola najpopularniejszemu obecnie przerywnikowi, który dla zachowania tajemniczości zagłuszany jest przeciągłym "piii". Ktoś kiedyś słyszał, że zaczyna się na literkę "k", ale pamiętajcie - wy nic nie wiecie. Jeszcze 10 lat temu powiedzieć otwarcie "jesteś zajebisty" można było raczej do kogoś znajomego. Teraz na wizji jurorzy z uśmiechem na ustach sławią ów epitet, a mnie za każdym razem ręce opadają. Jeszcze kilka odcinków i pobiję rekord Guinessa. Zaczynam czuć ciepło Ziemi, chyba czeka mnie wizyta na oddziale oparzeń, bo do jądra coraz bliżej. Ja nie mam 50 lat, ani 40. Nie skończyłam jeszcze 30...

Nawet w liceum wykazywałam heroiczną odporność na wszelkie bajeranckie skróty, by się język nie zmęczył i jeszcze powiało czadem. Nie byłam w stanie zaczadzić sobie umysłu sformułowaniami typu: pasi, nara, cze. Do dzisiaj noszę w pamięci jeden dowcip:

Ksiądz przychodzi na lekcję religii i po lekcji uczniowie mówią: nara, cze.
Ksiądz zachodzi na plebanię i pyta drugiego księdza:
- Słuchaj, co to znaczy nara, cze? Nie rozumiem tego.
- Nara to jest na razie, a cze oznacza cześć!
Nazajutrz ksiądz przychodzi na lekcje i mówi:
-No to pochwa!

Źródło

O ile tego typu radosna inwencja w kierunku uwspółcześnienia polszczyzny, ogranicza się do sfery prywatnej, jej szkodliwość ma dość ograniczony zasięg. Problem zaczyna się wtedy, kiedy owo relaksowanie języka przechodzi do mediów publicznych. Ostatnio to wręcz plaga, a może wymóg producentów? Gdzie się podziała ustawa o języku polskim? Zaszyła się na strychu i pod miotłą drży po cichu?

Może nadeszła pora zdradzić co takiego oglądam? Mam za sobą pierwszą edycję "X-Factor" i jestem w trakcie "Voice of Poland" oraz drugiej edycji "There's must be the music". Programy taneczne już dawno mnie znudziły, ale dla ciekawości sprawdziłam talent erudycyjny doktor Moniki Zybert. O mamuniu... myślałam, że taką wesolutką i dziarską harcerkę na prochach to ona tylko gra. Nie do końca w temacie, ale idąc jej tokiem wysławiania kosmicznie rozbieganych "myśli", naprawdę wolałam usłyszeć "zajebisty". To jest smutne.

Jednak do szewskiej pasji doprowadza mnie "wykon". Nie wiem, kto zaczął, ale zawsze będzie mi się kojarzyć z Mają Sablewską. Nie dość, że kobieta ma problemy z polską gramatyką, jakby większość życia spędziła za granicą, to jeszcze zasób słów jawił się jako podejrzanie ubogi. Już nawet Joanna Krupa w drugiej edycji "Top Model" jest godna pochwał. Nie oglądam tego programu namiętnie, ale by zaspokoić ciekawość co do polszczyzny Joasi.

Nie jest dobrze, będzie jeszcze gorzej. Pesymistka ze mnie pełną gębą.

Wyżaliłam się.

A teraz z nieco innej beczki.

Wczoraj subskrypcja stwierdziła, że przemilczy mój wpis- aż taki straszny on nie był. Kiedy dla sprawdzenia dałam tekst o inteligentnym tytule "Umpa umpa" i po chwili usunęłam - widoczny jest do teraz. A ja chciałam tylko coś zakomunikować i jak na złość, otrzymałam środkowy palec właśnie wtedy.